เรื่องไอ้กร 3 : เรื่องรักน้ำเน่า

ไอ้กรมีความหลังกะ บี2เอส อยู่ 2 เรื่อง
เรื่องแรกเกิดจากความซนซ่าส์ของมัน บวกกะความ ‘พลาด’ ของคุณน้า ที่คิดว่าคุณหลานสุดที่รักจะเรียบร้อย
…..
ที่บี2เอส เซ็นทรัลพระราม 2 จะมีมุมให้เด็ก ๆ นั่ง-นอน เลือกหนังสือได้นานๆ ใกล้ๆ กันนั้นจะมีวีซีดีการ์ตูนเปิดล่อใจเด็กๆ ด้วย
คุณน้าเอาไอ้กรไป ‘ปล่อย’ ไว้ตรงนั้น แล้วต่างคนต่างไปหาหนังสือที่ตัวเองชอบ
เรานัดกัน
“เดี๋ยวเข็มยาวเลข 6 มาตรงนี้นะ”
…..
เข็มยาวเลข 6 เป๊ะ คุณน้ามาที่จุดนัดพบ…แต่ไม่พบ !
ตายละวา ทำลูกเค้าหาย !
คุณน้าเดินหา มุมนิทาน…ไม่มี มุมการ์ตูน…ไม่มี มุมกาแฟ…ไม่มี
แล้วคุณน้าก็ไปเจอไอ้กรยืนหูกาง หน้าเบ้ ปากเบะอยู่ตรงชั้นดินสอสี
พอไอ้กรเห็นหน้าคุณน้าก็ปล่อยโฮลั่น…แต่ก็แค่แป๊บเดียว !
แป๊บเดียวเท่านั้น ไอ้กรก็กลับเป็นไอ้จอมซ่าส์กรเหมือนเดิม
“หนูไปดูก้านกล้วยตรงโน้น แล้วก็ไปดูปาร์แมนตรงนั้น ไป…” ไอ้กรร่ายยาวแล้วตบท้าย
“ห้ามบอกใครนะว่าหนูหลง” ไอ้กรกลัวไม่ได้มาเที่ยวอีก
“ไม่อ่ะ ต้องบอกดิ”
“งั้นห้ามยอกว่าร้องไห้”
“ก็เราร้องนิ”
“งั้น…บอกว่าน้ำตาไหลนิดเดียวนะ” ดูมันยังกลัวเลียฟอร์มอีก

ความหลังฝังใจเรื่องที่สอง ก็อย่างที่จั่วหัวไว้นั่นล่ะ…เรื่องรักน้ำเน่า
ที่มุมเด็กในบี2เอสที่เดิม สาวน้อยตากลมผูกแกละสองข้างเข้ามาทักไอ้กรเสียงแจ๋ว
คุณน้าถาม “ชื่ออะไรคะ?”
“น้องพั้นช์ค่ะ น้องพั้นช์อยู่ห้องเดียวกะน้องกร”
“ไม่เห็นกรเล่าให้ฟังเลย” คุณน้านึกไม่ออกว่าไอ้กรมีเพื่อนชื่อนี้ ไอ้กรทำไม่รู้ไม่ชี้ชวนคุณน้าไปที่อื่น “ไปดูโน้นก่อน..”.
“ทำไมไม่คุยกะเพื่อนล่ะ”
“ไม่ชอบ”
“น่ารักดีออก ทำไมไม่ชอบล่ะ?”
“ตอนอยู่โรงเรียนน่ะ น้องพั้นช์นั่งใกล้หนู เวลาครูถาม มีแต่เสียงน้องพั้นช์ตอบ เสียงดั๊งดัง ไม่ชอบ ไม่น่ารัก หนวกหูจะตาย”
“แปลว่าเค้าเรียนเก่ง ก็ดีนี่”
“ไม่ชอบนิ”
“แล้วชอบแบบไหนล่ะ มีแฟนยังล่ะเรา”
“มีแล้ว หมูแดง กะ ลูกหยี ไง”
อนุบาล 3 มีแฟน 2 คน ไอ้กั๊กไอ้เอิร์ธสู้ไม่ได้แน่
“น้องกรไปดูสมุดระบายสีกัน…มีริวคิด้วย” น้องพั้นช์มาจูงมือไอ้กรไปเลือกหนังสือ
…..
ก่อนปิดเทอม ไอ้กรมาอัพเดทข่าว
“หนูมีแฟนเพิ่มแล้วนะ”
“ใคร? ชื่ออะไร?”
“น้องพั้นช์”
“ไหนว่าไม่ชอบเค้า?”
“ก็น้องพั้นช์ช่วยหนูระบายสี..ตอนทำการบ้านที่โรงเรียนตอนเย็นใครทำเสร็จได้ไปเล่นหนูทำไม่ทัน น้องพั้นช์ก็มาบอกให้ว่าทำไง”
“อ้าวแล้วหมูแดงกะลูกหยีล่ะ”
“ก็แฟนหมดเลยนั่นแหละ”

25 ตุลาคม 2549

เรื่องไอ้กร 2 : ถามสิแล้วจะบอก

ย้อนไปตอนที่ไอ้กรน่ารักกว่าทุกวันนี้
ในวัยช่างถาม
ไม่..มันไม่น่ารักอย่างเจ้าหนูจำไมหรอก
เพราะคำติดปากของมันคือ “ตึ๋ง” ซึ่งย่อมาจาก “ทำไมถึง”
“ตึ๋งต้องกินข้าว?”
“ตึ๋งต้องอาบน้ำ?”
เวลารถติดมันจะถาม
“ตึ๋งไม่ซิ่งแรง?”
คุณน้าพยายามแก้ “เอาใหม่ลูกถามใหม่…ทำไมถึง…”
ไอ้กรพยักหน้าหงึกหงัก แล้วถามใหม่
“ตึ๋งทำไมตึ๋ง….”
เออ..ตึ๋งก็ตึ๋งวะ
ช่างถามไม่พอ พอเราตอบแทนที่มันจะพอใจ ดันถามกลับมาอีก
“ตึ๋งรู้ได้?”—แปลว่า–ทำไมเราถึงรู้ล่ะ

ไม่รู้ทำไมเด็กวัย “ตึ๋ง” ถึงชอบใส่รองเท้าสลับข้าง คุณยายบอกตอนเด็ก ๆ คุณน้าก็ใส่ยังงั้นล่ะ
แล้วมีรึไอ้กรจะไม่ได้รับเชื้อ
เวลาไอ้กรใส่รองเท้าสลับข้าง คุณน้าจะคอยบอก
“ใส่ให้ถูกสิครับ”
ไอ้กรก็จะถอดออกมาใส่ใหม่ วันไหนอารมณ์ดี ไอ้กรก็จะยั่วคุณน้าด้วยการไขว้ขาสลับข้างแล้วบอก
“นี่..ถูกแย้ว”

อยู่กับเด็กช่างถาม คุณน้าก็เลยช่างถามบ้าง
“ตึ๋ง..เอ๊ย..ทำไมกรถึงชอบใส่รองเท้าผิดข้างล่ะ?”
ไอ้กรที่ส่วนใหญ่จะเป็นฝ่ายถาม พอถูกถามก็เกาหัวแกรก
นิ่งไปพักนึง มันก็เอารองเท้ามาใส่ ‘แบบถูกข้าง’ แล้วเดิน แถ่ด ๆ ๆ
เดินไป 3-4 ก้าว รองเท้าก็หลุด
มันหันกลับมาบอกว่า
“ใส่แบบนี้ มันหลุดง่าย เห็นมั้ย”

เอ้า…โรงงานรองเท้า ทราบแล้ว ‘เปลี่ยน’

23 ตุลาคม 2549

เรื่องไอ้กร 1 : โชคดีที่อ่านออก

 

จู่ๆ บ้านเราก็มีสมาชิกเพิ่มมา 2 หน่อ 2 หนุ่ม ไม่ใช่ลูกหมา ลูกแมวที่ไหน แต่เป็นลูกๆ ของพี่สาวฉันเอง ความที่พ่อของเจ้าพวกนี้เป็นทหารเรือซึ่งมีอันต้องย้ายไปโน่นย้ายมานี่ตลอด ทำให้…

“ขี้เกียจเปลี่ยนโรงเรียนให้พวกมันแล้ว…เจ้าพวกนี้น่ะชอบนัก เปลี่ยนโรงเรียนบ่อยๆ เพื่อนเยอะดี ชั้นสิแย่ ย้ายโรงเรียนทีไหนจะต้องปักเสื้อใหม่เปลี่ยนชุดพละเปลี่ยนหนังสือโน่นนี่ ‘ฝาก’ ไว้นี่ละกัน”

แล้วไอ้กร 5 ขวบ กะ เจ้ากัป 7 ขวบก็มาอยู่ในบ้านฉัน จากที่เคยอยู่สงบๆ 2 คนแม่ลูก กลายเป็น ยาย น้า กะ 2 ลิง
แล้วทำไมเรื่องนี้ไม่เป็นเรื่องกัป-กรน่ะหรอ ความแสบมันต่างกันน่ะสิ

ไอ้กรได้อยู่บนกองหนังสือนับตั้งแต่วันที่พ่อแม่มันอุ้มมันมา ‘ฝาก’ ให้คุณยายกะคุณน้าเลี้ยง มันเห็นกองสมบัติคุณน้าเป็นของเล่นชิ้นใหม่ หยิบเล่มโน้น เปิดเล่มนี้ ดังแคว่กๆ คุณน้าเลยเริ่มตั้งกฎ
“ห้ามเปิดแรง”
“ห้ามทำยับ”
“ห้ามพับ”
“ห้ามทำขาด”
“ห้ามขีดเขียน”
“ห้ามฉี่รด…”
และอีกสารพัด “ห้าม….”

มันฟังแต่ไม่ทำตาม จนสุดท้ายกฎเหล็กหดเหลือข้อเดียว คือ ‘ห้ามทำขาด’
นั่นแหละมันถึงได้หยิบเล่มโน้นเปิดเล่มนี้พลิกไปมา ดูๆ ไปมันเริ่มอยากรู้ว่าไอ้เส้นยึกยือในนั้นคืออะไร ก็เอามาให้คุณน้าอ่านให้ฟัง บ่อยๆ เข้าไอ้กรก็อ่านออก

จะเรียกว่าอ่านออกก็ไม่เชิง เพราะไอ้กรสะกดไม่เป็น แต่จะอาศัยจำเป็นคำ ๆ ยังกะอ่านภาษาจีน มันเลยอ่านคำว่า กรอบ เป็น กร-อบ แมลง อ่านว่า แม-ลง มีศัพท์แปลกๆ ให้คุณยายได้หัวเราะเอิ๊กอ๊ากทุกวัน ยิ่งตอน ไอ้กร-พงษ์ศักดิ์เล็ก กระทิงแดงยิม จะชกเนี่ย ไอ้กรอ่านหนังสือพิมพ์ทุกวัน ไอ้กรเจ๋ง ไอ้กรพร้อมชก ไอ้กร…

เผลอแป๊บเดียวไอ้กรก็คุ้นกะบ้านใหม่ ซ่าคับซอย ไม่เคยกลัวอะไร
แต่วันนึงไอ้กรเกิดกลัว ไม่กล้าขึ้นไปบนห้องคนเดียวตอนกลางคืน อ้อนให้คุณน้าขึ้นไปเป็นเพื่อน
“ขึ้นไปเองสิ เปิดไฟ แล้วจะเอาอะไรก็หยิบมา”
“ไม่เอา ให้น้าไปด้วย”
“ไม่เอาเหมืนกัน น้าไม่ว่าง ไปเองไป๊”
“ ไม่ไปเอง กัว”
“กลัวอะไร?” คุณน้างง ก็ทุกทีเห็นวิ่งขึ้นวิ่งลงคึ่ก ๆ
“กัวปี๋”

โอ๊ย…ไปโดนใครหลอกมาเนี่ย ไอ้กรรู้ขักผีซะที่ไหน ปกติไอ้กรกลัวพระซะมากกว่า
ครั้งหนึ่ง ไอ้กรไปค้างบ้านย่า แล้วลุกขึ้นมาตอนดึก บอกพ่อว่า มี “คนอื่น” ขึ้นมาบนห้อง พ่อมองดูไม่เห็นใคร แต่ไอ้กรชี้แล้วยืนยัน นั่นไงๆ เดินอยู่ตรงบันได โน่น
เช้ามาไอ้กรเล่าให้ย่าฟังว่ามีใครไม่รู้มาหา แต่พ่อไม่ชวนให้เค้าเข้ามานอนด้วย ย่ารีบพามันไปให้หลวงตาผูกข้อมือให้ ไอ้กรกระเถิบหนี ถอยซุกกะอกย่าไม่ยอมให้หลวงตาเข้าใกล้ กว่าจะผูกได้หลวงตาเหนื่อยแฮ่ก

“บ้านเราไม่มีผีซักหน่อย วิ่งขึ้นลงทุกวันเคยเจอเรอะ”
“ไม่เคย”
“ไปเองไป๊”
“น้าไปด้วย..กัว”

จะหลอก จะล่อ จะให้สวดมนต์ไหว้พระยังไง ไอ้กรก็ยังกลัว ตอนกลางคืนไอ้กรจะไม่ยอมอยู่คนเดียวเด็ดขาด (ภึงอยู่ 2 คนกะพี่มันก็ไม่เอา) เป็นอย่างนี้อยู่เป็นเดือน

แล้วอยู่ดีๆ ไอ้กรก็กลับมาคึกเหมือนเดิม
คุณน้างงอีกรอบ (คำนี้ไอ้กรอ่าน อี-กร- อบ)

“อ๊ะ ไม่กลัวแล้วหรอ?”
“ไม่กัว กะจอก”
“หือ…อะไรกระจอก”
“ปี๋น่ะ กระจอก” ไอ้กรย้ำ คุณน้าไม่หายงง มันเลยไปหยิบหนังสือพิมพ์มาชูให้ดู ในนั้นเขียนว่า

“ผีแพ้ทอฟฟี่”

22 ตุลาคม 2549