เมื่อนักเขียนใหญ่ถูกปฏิเสธ !
ใหญ่จริงๆ ครับ เพราะเธอคือ เจน ออสเตน (Jane Austen) ซึ่งเป็นนักเขียนที่คนทั่วโลกรู้จักกันดีจากงานอย่าง Pride and Prejudice (ที่ถูกนำมาสร้างเป็นหนังด้วยไงครับ)
แต่แล้วเธอก็ถูกปฏิเสธจากเกือบ 20 สำนักพิมพ์ !
อ่านแล้วคุณคงงง เพราะจริงๆ แล้ว คุณยายเจนเธอเสียชีวิตไปนานแล้ว แต่เรื่องของเรื่องก็คือ มีกระทาชายนายเดวิด ลาสแมน (David Lassman) เกิดสงสัยขึ้นมาน่ะสิครับว่า บรรดาสำนักพิมพ์ต่างๆ ที่มักจะปฏิเสธงานของนักเขียนหน้าใหม่ๆ นั้น จริงๆ แล้วงานเหล่านั้นไม่มีคุณค่าหรืออย่างไร ว่าแล้วคุณเดวิดของเราก็เลยจัดการเอางานเขียนของคุณยายเจนมาขัดสีฉวีวรรณเล็กน้อย โดยการเปลี่ยนชื่อนิยาย และเปลี่ยนชื่อตัวละครทั้งหมด รวมทั้งเขียนบทแรกใหม่ (เพราะคนจะจำบทแรกได้มากที่สุด) แต่นอกนั้นแล้วยังคงเหมือนเดิม โดยส่งไปในชื่อปลอม รวมทั้งหมด 3 เรื่อง คือ Pride and Prejudice, Northanger Abbey และ Persuasion
ผลน่ะเหรอครับ เขาได้รับจดหมายตอบปฏิเสธเป็นตั้ง รวมทั้งจากสำนักพิมพ์เจ๋งๆ อย่างเพนกวินด้วย ทั้งที่เพนกวินก็เพิ่งจะพิมพ์ Pride and Prejudice ซ้ำไปหยกๆ เมื่อปีที่แล้วนี่เอง โดยให้เหตุผลว่า เป็นหนังสือที่ ‘really original’ คือไม่ได้ลอกเลียนแบบใครมา และน่าสนใจเอามากๆ ทว่าไม่เหมาะกับเพนกวิน
สรุปก็คือ ใน 18 สำนักพิมพ์ มีเพียงสำนักพิมพ์เดียวที่ตอบรับจะตีพิมพ์ และไม่มีสำนักพิมพ์ไหนเลยคอมเมนต์มาว่ามันละม้ายคล้ายคลึงกับงานคลาสสิกอยู่ อย่างหนักที่สุดก็แค่บอกว่ามีงานประเภทนี้รอตีพิมพ์อยู่แล้วเท่านั้น !
โปรเจ็กต์นี้เกิดขึ้นหลังจากคุณเดวิดของเราเสนอนิยายไปกี่เรื่องๆ ก็ไม่ผ่านเสียที
เรียกได้ว่าเป็นโปรเจ็กต์ล้างแค้นนั่นเอง !
(จากคอลัมน์ Book Cyber นิตยสาร GM เล่มที่ 350 กันยายน 2550)
อ่านแล้วรู้สึกยังไงกันบ้าง?
ครั้งแรกที่ได้อ่านรู้สึกขำ
เออ…ตลกดีทำไปได้นะคนเรา
แล้วก็นึกไปถึงบรรดานักอยากเขียน ที่เพียรพยายามเขียนแล้วเขียนอีกแต่ผลงานลงตระกร้าไปซะหมด (ไม่รู้ว่าจะนับตัวเองอยู่ในพวกนี้ดีหรือเปล่าเพราะได้แต่อยากเขียน แต่ไม่ได้เขียนอะไรเป็นเรื่องเป็นราวซะที)
ผลงานนักเขียนใหญ่ ที่ได้ตีพิมพ์แล้ว แถม ‘ดัง’ ยังถูกปฏิเสธได้ นับประสาอะไรกับนักเขียนหน้าใหม่ที่ยังไม่มีใครรู้จัก !!!
แต่ไม่สิ..!
เรื่องน่าคิดกว่านั้นยังมี
ในทางกลับกันล่ะ หากมีใครสักคนลอกผลงานไปส่งสำนักพิมพ์แล้วเกิดได้รับการตีพิมพ์ขึ้นมา…
ยิ่งเดี๋ยวนี้พวกขโมยงานเขียนไปลงบล็อกยิ่งมีเยอะอยู่
เอาล่ะ ขอย้อนไป 4-5 ปีก่อน ตอนนั้นฉันเป็นกองบรรณาธิการในนิตยสารแม่ๆ ลูกๆ
มีนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยหนึ่งมาขอฝึกงาน งานชิ้นหนึ่งที่ บ.ก. ให้ทำก็คือ เขียนนิทานสำหรับเด็ก
ผลงานของเธอ ‘ผ่าน’ และได้รับการตีพิมพ์
หลังจากนั้นหลายเดือน การฝึกงานจบลง เธอเรียนจบตามหลักสูตร
ความจริงจึงปรากฏว่า เธอลอกนิทานเรื่องนั้นมาจากการ์ตูนญี่ปุ่น
ลอกมาทั้งเรื่อง !
เปลี่ยนแค่ชื่อตัวละครและปรับตอนจบจากที่จบแบบโหดนิดๆ มาเป็นสุขสม
แฮปปี้เอนดิ้ง แบบที่นิทานควรจะเป็น
ฝึกงานจบ หน่วยกิตครบ อนุมัติปริญญา
ทุกขั้นตอนผ่านไป
เราไม่ต้องการฟื้นฝอยให้เรื่องยุ่งยาก
แต่เราก็ไม่ต้องการให้เธอทำเรื่องแบบนี้อีกในอนาคต
เราเตือนเธอด้วยความเป็นห่วง
คำที่เธอตอบกลับมาคือ
“เรียนจบไปหนูก็ไม่ทำงานด้านนี้หรอก ไม่ต้องเป็นห่วง”
ดีแล้วที่เธอไม่คิดจะทำงานด้านนี้
เพราะปัจจุบัน การลอกงานง่ายกว่าตอนโน้นที่เธอต้องนั่งกางหนังสือแล้วพิมพ์ตามเยอะ
แค่กด ก๊อบปี้ + เพลส แค่นั้นก็ได้งานเขียนชิ้นหนึ่งแล้ว
แต่…
คนที่อยากมีผลงานแต่ไม่อยากคิดเอง หรืออยากคิดเองแต่ไม่สามารถจริงๆ ยังมีอีกมาก
แถมเรื่องราวที่รอให้ลอกยังมีให้เลือกเยอะขึ้นอีกต่างหาก
หากเรื่องที่ลอกเขามา เกิดเข้าตา บ.ก. ที่ไหนสักเล่มล่ะ?
…………………….
…………………….
ขึ้นต้นว่าข่าวขำขำ แต่ชักไม่ขำ !!!
19 กันยายน 2550
โพสต์โดย chanakith 
โพสต์โดย chanakith 
โพสต์โดย chanakith 
