เรื่องเล็ก…น้อย

ไปเจอ ‘หญิงสาวนักขายขนมปัง’ ของ วงศ์ทนง ชัยณรงค์สิงห์ ในร้านหนังสือ รู้สึกคุ้นกับชื่อ หยิบมาเปิดดูจึงจำได้ว่าเป็นเล่มเดียวกับ ‘เรื่องเล็ก’ ที่เคยอ่าน

ทั้งๆ ที่เป็นเรื่องเดียวกัน แต่แปลกที่รู้สึกประทับใจกับ ‘เรื่องเล็ก’ มากกว่า…มากขนาดไม่แน่ใจว่า ถ้าตอนนั้น ‘เรื่องเล็ก’ ใช้ชื่อ ‘หญิงสาวนักขายขนมปัง’ อย่างปัจจุบันจะหยิบมาอ่านแล้วตามด้วยการจับจองเป็นเจ้าของมั้ย

พอกลับถึงบ้านรื้อชั้นหนังสือเพื่อหยิบเรื่องนี้กลับมาอ่านด้วยความคิดถึง  ก็ต้องแปลกใจอีกครั้ง ว่าทำไมมีหนังสือ เรื่อง ‘เล็ก’ เรื่อง ‘น้อย’ เยอะจัง

หรือที่ประทับใจกับ ‘เรื่องเล็ก’ เพราะฉับชอบ เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่เล็ก

8 เรื่อง ‘เล็ก’ เรื่อง ‘น้อย’ ที่เอามาอวดนี้ ล้วนเป็น ‘เรื่องเล็ก’ ที่อ่านแล้ว ‘อิ่มใหญ่’
ใครที่เคยอ่านคงรู้ดี

26 กันยายน 2550

อ่านนิทานกันเถอะ…

เสิร์ชโน่นกดนี่ ไปเจอข้อความนี้เข้า…

“การอ่านหนังสือภาพให้ลูกฟังนั้น ใช้เวลาเพียง 5-10 นาทีต่อเล่ม
แต่ผลที่มีต่อลูกและความสุขในครอบครัวนั้นมหาศาลนัก
การที่พ่อแม่อ่านหนังสือให้ลูกฟัง
ทำให้เด็กเรียนรู้ภาษาและสำนวนที่ดีจากหนังสือภาพ
ด้วยเสียงอ่านอันเปี่ยมไปด้วยความรักของพ่อแม่
และในขณะเดียวกันทำให้เด็กได้สัมผัสกับสัมพันธ์อันอบอุ่น
ระหว่างพ่อแม่ลูกด้วย
พื้นฐานสำคัญในการเรียนรู้ของเด็กคือความแตกฉานทางภาษา
และความมีมนุษยสัมพันธ์ที่ดี
ผู้มีหน้าที่ก่อรากวางฐานให้เด็กคือ ครอบครัว
โดยเฉพาะพ่อแม่ซึ่งมีหน้าที่รับผิดชอบต่อชีวิตของลูกโดยตรง หนังสือภาพเป็นสื่อกลางที่ดีสำหรับวางพื้นฐานอันสำคัญยิ่งให้แก่ลูกน้อย เด็กที่เรียนรู้ภาษาทางหูโดยผ่านการฟัง
ในขณะที่นั่งอยู่บนตักอันอบอุ่นของแม่
มีพลังการเรียนรู้สูงกว่าหลายเท่านัก”
ทาดาชิ มัตษุอิ ปรมาจารย์ด้านหนังสือภาพสำหรับเด็ก ประเทศญี่ปุ่น (สร้างนิสัยรักการอ่านให้ลูกน้อย แปลโดย พรอนงค์ นิยมค้า)
ที่มา : http://www.taiwisdom.org/thai/bookchild.php

อ่านแล้วอยากรีบกลับบ้านไปอ่านนิทานให้เจ้าตัวเล็ก 2 คนที่บ้านฟัง

เล่มนี้เล่มโปรดของ 2 คนตอนที่ยังอ่านหนังสือไม่ออก เป็นนิทานภาพที่ไม่มีตัวหนังสือปล่อยให้เด็กๆ ใช้จินตนาการเล่าเรื่องจากภาพ เรียนรู้การนับจำนวน 1-10 รู้จักสัตว์ต่างๆ 10 ชนิด ไม่น่าเชื่อว่าเด็กๆ สามารถเล่าเรื่องจากภาพได้เป็นเรื่องเป็นราว ผลงานลุงปรีดา (เรียกลุงตามหลานๆ นะคะอาจารย์ขา) สุดยอดเลย
เรื่อง : เม่นหลบฝน
ผู้แต่ง : ปรีดา ปัญญาจันทร์
สำนักพิมพ์ : แพรวเพื่อนเด็ก

เล่มนี้ของหวงของคุณน้า เพราะได้มาจากคนเขียนพร้อมลายเซ็น (ปลื้มซะ) แต่ถึงจะหวงยังไงก็ไม่พ้นมือเจ้าสองลิง ตอนนี้เลยอยู่ในสภาพเยินเล็กๆ
เรื่อง : รักวัวให้ผูก รักลูกให้เล่น
ผู้แต่ง : ครูชีวัน (ชีวัน วิสาสะ)
สำนักพิมพ์ : Happy Family

เมื่อก่อนคุณน้าหวงหนังสือมาก จะไม่ให้ พับ-ยับ-ขาด แต่พอที่บ้านมีเด็กๆ จึงค้นพบสัจธรรมการอ่านของพวกเขาว่า หนังสือที่ ไม่พับ-ไม่ยับ-ไม่ขาด คือหนังสือที่ไม่ได้รับการเปิดอ่าน

เพราะฉะนั้น ยับมั่งขาดมั่งก็ไม่เป็นไรอ่านๆ กันไปเถอะ

14 กันยายน 2550

เอรา สี่ซ่านักทดลอง

เรื่อง : เอรา สี่ซ่านักทดลอง
แปลและเรียบเรียงจาก : Solido, Liquido O Gassoso ?
ประพันธ์โดย : โดเมนีกา ลูชานี
แปลโดย : นันธวรรณ์ ชาญประเสริฐ

เห็นหน้าปกทีแรกคิดว่าเป็นเรื่องของกลุ่มเด็กอัจฉริยะ
ทำการทดลองอะไรก็สำเร็จไปโม้ด แต่พอพลิกดูปกหลังจึงเห็นว่า…

เอราเป็นกลุ่มนักผจญภัยทางวิทยาศาสตร์รุ่นจิ๋ว
ประกอบด้วยดีเบียซี ปุชชี ทอม และเนซี
กลุ่มเอรามุ่งมั่นจะสร้างสรรค์สิ่งใหม่ ๆ ทางวิทยาศาสตร์ให้แก่โลก
แต่ด้วยความแผลงบวกความเพี้ยนของสมาชิกทั้งสี่
การทดลองจึงผิดแผนไปเสียทุกครั้ง
ถึงที่สุดแม้การทดลองจะล้มเหลว
แต่พวกเขากลับได้เรียนรู้สิ่งที่สำคัญกว่า นั่นคือมิตรภาพ

เอรา สี่ซ่านักทดลอง ได้รับรางวัลชนะเลิศ
Ciliegia d’oro  (เชอร์รีทองคำ) ในปี 1999

ชักสนุกแล้วสิ…

ความสนุกของเล่มนี้อยู่ที่ความ ‘ธรรมดา’ ของพวกเด็กๆ มีผิดพลาดบ้าง คิดอะไรแผลงเพี้ยน ยังมองอะไรบางอย่างไม่รอบด้านไปตามวัย ต่างจากวรรณกรรมเด็กหลายต่อหลายเล่มที่ผู้เขียนยัดเยียดความคิดแบบผู้ใหญ่ใส่เข้าไปในตัวเด็กๆ ผู้ดำเนินเรื่องมากจนเกินจริง ทำให้ ‘เด็ก’ ที่ควรจะเป็นกลุ่มผู้อ่าน รู้สึกไม่สนุก เพราะไกลตัวเกิน วรรณกรรมเด็กหลายๆ เล่มจึงกลายเป็นวรรณกรรมที่มีผู้ดำเนินเรื่องเป็นเด็กแต่เหมาะสำหรับผู้ใหญ่อ่านไป

เชื่อว่าวรรณกรรมในดวงใจวัยรุ่นอิตาลีเล่มนี้น่าจะเป็นวรรณกรรมในดวงใจวัยรุ่นไทยที่ได้อ่านด้วย

หมายเหตุ : หนังสือเล่มนี้แปลโดยคนไทย พิมพ์ที่เมืองไทย แต่เดินทางมาถึงเจ้าของบล็อกจากอิตาลี!