เรื่องไอ้กร 1 : โชคดีที่อ่านออก

image005.jpg 

จู่ๆ บ้านเราก็มีสมาชิกเพิ่มมา 2 หน่อ 2 หนุ่ม ไม่ใช่ลูกหมา ลูกแมวที่ไหน แต่เป็นลูกๆ ของพี่สาวฉันเอง ความที่พ่อของเจ้าพวกนี้เป็นทหารเรือซึ่งมีอันต้องย้ายไปโน่นย้ายมานี่ตลอด ทำให้…

“ขี้เกียจเปลี่ยนโรงเรียนให้พวกมันแล้ว…เจ้าพวกนี้น่ะชอบนัก เปลี่ยนโรงเรียนบ่อยๆ เพื่อนเยอะดี ชั้นสิแย่ ย้ายโรงเรียนทีไหนจะต้องปักเสื้อใหม่เปลี่ยนชุดพละเปลี่ยนหนังสือโน่นนี่ ‘ฝาก’ ไว้นี่ละกัน”

แล้วไอ้กร 5 ขวบ กะ เจ้ากัป 7 ขวบก็มาอยู่ในบ้านฉัน จากที่เคยอยู่สงบๆ 2 คนแม่ลูก กลายเป็น ยาย น้า กะ 2 ลิง
แล้วทำไมเรื่องนี้ไม่เป็นเรื่องกัป-กรน่ะหรอ ความแสบมันต่างกันน่ะสิ

ไอ้กรได้อยู่บนกองหนังสือนับตั้งแต่วันที่พ่อแม่มันอุ้มมันมา ‘ฝาก’ ให้คุณยายกะคุณน้าเลี้ยง มันเห็นกองสมบัติคุณน้าเป็นของเล่นชิ้นใหม่ หยิบเล่มโน้น เปิดเล่มนี้ ดังแคว่กๆ คุณน้าเลยเริ่มตั้งกฎ
“ห้ามเปิดแรง”
“ห้ามทำยับ”
“ห้ามพับ”
“ห้ามทำขาด”
“ห้ามขีดเขียน”
“ห้ามฉี่รด…”
และอีกสารพัด “ห้าม….”

มันฟังแต่ไม่ทำตาม จนสุดท้ายกฎเหล็กหดเหลือข้อเดียว คือ ‘ห้ามทำขาด’
นั่นแหละมันถึงได้หยิบเล่มโน้นเปิดเล่มนี้พลิกไปมา ดูๆ ไปมันเริ่มอยากรู้ว่าไอ้เส้นยึกยือในนั้นคืออะไร ก็เอามาให้คุณน้าอ่านให้ฟัง บ่อยๆ เข้าไอ้กรก็อ่านออก

จะเรียกว่าอ่านออกก็ไม่เชิง เพราะไอ้กรสะกดไม่เป็น แต่จะอาศัยจำเป็นคำ ๆ ยังกะอ่านภาษาจีน มันเลยอ่านคำว่า กรอบ เป็น กร-อบ แมลง อ่านว่า แม-ลง มีศัพท์แปลกๆ ให้คุณยายได้หัวเราะเอิ๊กอ๊ากทุกวัน ยิ่งตอน ไอ้กร-พงษ์ศักดิ์เล็ก กระทิงแดงยิม จะชกเนี่ย ไอ้กรอ่านหนังสือพิมพ์ทุกวัน ไอ้กรเจ๋ง ไอ้กรพร้อมชก ไอ้กร…

เผลอแป๊บเดียวไอ้กรก็คุ้นกะบ้านใหม่ ซ่าคับซอย ไม่เคยกลัวอะไร
แต่วันนึงไอ้กรเกิดกลัว ไม่กล้าขึ้นไปบนห้องคนเดียวตอนกลางคืน อ้อนให้คุณน้าขึ้นไปเป็นเพื่อน
“ขึ้นไปเองสิ เปิดไฟ แล้วจะเอาอะไรก็หยิบมา”
“ไม่เอา ให้น้าไปด้วย”
“ไม่เอาเหมืนกัน น้าไม่ว่าง ไปเองไป๊”
“ ไม่ไปเอง กัว”
“กลัวอะไร?” คุณน้างง ก็ทุกทีเห็นวิ่งขึ้นวิ่งลงคึ่ก ๆ
“กัวปี๋”

โอ๊ย…ไปโดนใครหลอกมาเนี่ย ไอ้กรรู้ขักผีซะที่ไหน ปกติไอ้กรกลัวพระซะมากกว่า
ครั้งหนึ่ง ไอ้กรไปค้างบ้านย่า แล้วลุกขึ้นมาตอนดึก บอกพ่อว่า มี “คนอื่น” ขึ้นมาบนห้อง พ่อมองดูไม่เห็นใคร แต่ไอ้กรชี้แล้วยืนยัน นั่นไงๆ เดินอยู่ตรงบันได โน่น
เช้ามาไอ้กรเล่าให้ย่าฟังว่ามีใครไม่รู้มาหา แต่พ่อไม่ชวนให้เค้าเข้ามานอนด้วย ย่ารีบพามันไปให้หลวงตาผูกข้อมือให้ ไอ้กรกระเถิบหนี ถอยซุกกะอกย่าไม่ยอมให้หลวงตาเข้าใกล้ กว่าจะผูกได้หลวงตาเหนื่อยแฮ่ก

“บ้านเราไม่มีผีซักหน่อย วิ่งขึ้นลงทุกวันเคยเจอเรอะ”
“ไม่เคย”
“ไปเองไป๊”
“น้าไปด้วย..กัว”

จะหลอก จะล่อ จะให้สวดมนต์ไหว้พระยังไง ไอ้กรก็ยังกลัว ตอนกลางคืนไอ้กรจะไม่ยอมอยู่คนเดียวเด็ดขาด (ภึงอยู่ 2 คนกะพี่มันก็ไม่เอา) เป็นอย่างนี้อยู่เป็นเดือน

แล้วอยู่ดีๆ ไอ้กรก็กลับมาคึกเหมือนเดิม
คุณน้างงอีกรอบ (คำนี้ไอ้กรอ่าน อี-กร- อบ)

“อ๊ะ ไม่กลัวแล้วหรอ?”
“ไม่กัว กะจอก”
“หือ…อะไรกระจอก”
“ปี๋น่ะ กระจอก” ไอ้กรย้ำ คุณน้าไม่หายงง มันเลยไปหยิบหนังสือพิมพ์มาชูให้ดู ในนั้นเขียนว่า

“ผีแพ้ทอฟฟี่”

22 ตุลาคม 2549

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: