ทัวร์บุญ

041.jpg 

“ไปไหว้พระ 9 วัดกัน…”
“หา….!!!”
อยู่กับแม่มาจะครบ 30 ปีในปีนี้ ประโยคธรรมดา ๆ กลับทำให้ฉันประหลาดใจ
แม่รู้ว่าฉันไม่ชอบไปวัดดังที่ต้องเบียดคนเยอะ ๆ
แอนตี้กระป๋องสังฆทานเวียน
ทัวร์บุญยิ่งไม่ต้องพูดถึง ฉันเรียกทัวร์แบบนั้นว่า ‘ทัวร์กระหายบุญ’
แต่แม่กำลังชวนฉันไปไหว้พระ 9 วัด !!!
“ก็ป้าเราเขาอยากไป…เขาว่าคนในซอยไปกันทุกปี เลยมาชวนแม่เนี่ยล่ะ”
อ้อ..ที่แท้สองป้าอยากหากิจกรรมทำร่วมกับคนวัยเดียวกัน เอ้า…ไปก็ไป

แล้ววันนั้นก็มาถึง
ฉันไม่มีโอกาสรู้ล่วงหน้าเลยว่าคณะทัวร์นี้จะพาฉันไปไหน
จนกระทั่งขึ้นรถนี่แหละ ฉันกวาดตาดูกำหนดการ

“…ไหว้พระ 9 วัด ทอดผ้าป่า 9 แห่ง อยุธยา-อ่างทอง….
….นำธูปเทียนไปไหว้พระ อย่าเลยละเอาปัจจัยถวายด้วย….
….ตั้งจิตอธิษฐาน ขอให้รวย ขอให้สวย มีปัญญากว่าใคร….”

เฮ้อ…เวรกรรมจริงจริ้ง มีงี้ด้วย
ด้วยจิตไม่เป็นกุศล ต่อต้าแต่เริ่มแรก ทัวร์บุญคราวนี้ฉันคงได้บาปซะมากกว่า

ไหว้พระ 9 วัด แวะทานอาหาร 2 มื้อ
ขึ้น-ลงรถ 11 รอบ !!!
แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว
ฉันมองไปทั่วคันรถ ประมาณการคร่าวๆ สมาชิกทัวร์ 80 เปอร์เซ็นต์อายุเกิน 60
ที่เหลือก็บรรดาลูก-หลาน ที่มาเป็นเพื่อนผู้สูงวัย
กับอีกส่วนหนึ่งที่มีจุดประสงค์อย่างอื่น…กลุ่มนี้ดูกระตือรือร้นเป็นพิเศษ

แปลกที่บรรดาผู้สูงวัยดูสดชื่น ต่างจากฉันที่แค่เห็นกำหนดการก็เหนื่อยซะแล้ว

ล้อรถหมุน ทัวร์เริ่มต้น
บรรดาผู้สูงวัยสนทนาเรื่องในวันวัยเก่าก่อน
ไล่ตั้งแต่วัยเด็ก เข้าหนุ่มสาว จวบจนมีครอบครัว
เมื่อบทสนทนาไล่มาถึงเรื่องลูก ใบหน้าและแววตาพวกเขาเปี่ยมสุข
“นี่ลูกคนเล็กเจ๊ภา…”
ฉันถูกดึงเข้าสู่ประเด็นสนทนาจนได้ ป้ากับแม่แข่งกันเมาท์ฉันซึ่ง ๆ หน้า
“โอ๊ย ลูก ๆ โต ทำงานทำการกันหมด สบายแล้ว” ย่าหรือยายของใครสักคนสรุป
ย่า-ยาย ของใครอีกคนเสริม “ใช่ ๆ ตอนนี้ฉันน่ะห่วงแต่หลาน…”

หัวข้อสนทนาเปลี่ยนไปสู่เรื่องหลานตัวน้อยของแต่ละคน
ใบหน้าและแววตาของบรรดาย่า-ยายเปี่ยมสุขเสียยิ่งกว่าตอนคุยเรื่องลูกซะอีก

รถเคลื่อนมาถึงวัดแรก
จิตฉันเป็นอกุศลอีกแล้ว
อะไรวะ แย่งกันไหว้พระ ปิดทอง พระอาราธนาศีลไป ฆารวาสเขย่ากระบอกเซียมซีไป
แถมก่อนกลับพระเอ่ยตัวเลขปริศนา 3-4 ตัว
ไม่ใช่ปริศนาธรรมแน่ ๆ
กลุ่มคนที่ดูกระตือรือร้นกับทัวร์นี้เป็นพิเศษ เฮลั่น

วัดที่ 2 เหตุการณ์ดำเนินไปเช่นเดิม
แต่เลขที่ออกมาจากปากพระ เป็นคนละชุดกับวัดแรก
นึกอยากจะด่าพระแล้วสิ

ฉันไม่รู้หรอกว่า วัดที่ 3-4-5…จนถึงวัดที่ 9 ตัวเลขนั้นเปลี่ยนไปถึงไหน
เพราะตั้งแต่วัดที่ 3 พอฉันจัดที่ทางให้แม่กับป้านั่งได้
ฉันก็เดินเลี่ยงไป กะเวลาว่าเสร็จพิธีค่อยกลับมารับทั้งสองท่านขึ้นรถ

ผู้คนมากมายรวมกันอยู่บริเวณทำพิธี
ฉันเลี่ยงไปหามุมสงบ
ฉันไม่รู้ว่าคนเราทุกวันนี้ทำบุญกันอย่างไร

ครั้งหนึ่งฉันหิ้วกระป๋องสังฆทานเข้าไปในวัด
ไม่ใช่วัดดัง ไม่ใช่ช่วงเทศกาล ไม่ใช่วันเกิดฉัน ไม่ใช่วันตายใคร
หลวงพ่อถามฉันว่า ถวายสังฆทานเนื่องในโอกาสอะไร
คำตอบของฉันที่บอกว่า “ไม่มีอะไรค่ะ แค่อยากทำ” ทำให้ท่านอึ้งไป
ใช่, ท่านอึ้ง ก่อนจะยิ้มบาง ๆ
คงไม่บ่อยนักหรอกที่ท่านจะได้เจอคนแปลก ๆ อย่างฉัน
และฉันก็ไม่ได้ทำอะไรแปลก ๆ อย่างนั้นบ่อยนักหรอก

แล้ววันนี้ฉันมาทำอะไร
จิตใจเริ่มขุ่นมัวอีกแล้ว

ขึ้น ๆ ลงๆ รถ เข้าวัด เดินซื้อของ ขึ้นรถ ลงรถ เข้าวัด มาทั้งวัน
ก็ถึงวัดสุดท้าย ในเวลาเกือบทุ่ม จบกันซะที
อีกเดี๋ยวจะได้กลับแล้ว ฉันบอกตัวเอง

ใครคนหนึ่งมาทักแม่ฉัน
“เหนื่อยมั้ยป้า?”
แม่ยิ้มและตอบ
“ไม่เหนื่อยหรอก ดีที่ลูกสาวมาด้วย ไม่งั้นฉันงงแย่เลย
…ไปตรงโน้นที ตรงนี้ที มาเองตามเขาไม่ทันหรอก”

นั่นคงเป็นกุศลเดียวที่ฉันได้จากการมาทัวร์บุญครั้งนี้

6 มกราคม 2550

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: