เรื่องไอ้กร 7 : โพสต์อิท…ติดทั่วบ้าน

ไอ้กรทำได้แล้ว
หลังจากใช้เวลาครึ่งชีวิตในโรงเรียน (ไอ้กร 6 ขวบ เรียนหนังสือมา 3 ปี)
ในที่สุดมันก็ทำได้
มันเขียนหนังสือเป็นแล้ว !!!

คุณน้าพบความสามารถใหม่ของมันในคืนหนึ่ง
คืนที่คุณน้ากลับบ้านดึกโข แล้วพบของเล่นกระจายเต็มบ้าน !!!
ไอ้กรไม่ได้ปล่อยให้ของเล่นเกลื่อนแบบนี้นานแล้ว เพราะเรามีข้อตกลงกันว่า
ของเล่นที่ถูกปล่อยทิ้งๆ ขว้างๆ คือของเล่นที่เจ้าของไม่ต้องการ
ถ้ากรทิ้งของเล่นไว้ คุณน้าจะเก็บของพวกนั้นไปบริจาคให้หมด

แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น !!!
คุณยายตามใจหลานอีกล่ะสิ ไม่ได้…ต้องจัดการเก็บให้เกลี้ยง
แต่เก็บไปหมดนี่มันคงแทบไม่เหลือของให้เล่น…ช่วยไม่ได้ตกลงกันแล้วนี่

ก่อนที่คุณน้าจะปฏิบัติการอันตรธานของเล่น ก็เห็นกระดาษแผ่นหนึ่งแปะอยู่ที่หุ่นยนต์
ลายมือโย้เย้บนนั้นเขียนว่า
“ห้ามเก็บทานทับ”
คุณน้ามองไปรอบๆ อีกครั้ง ฐานทัพโดนสัตว์ประหลาดโจมตีละมั้งนี่

ครั้นจะเก็บให้หายรกก็อดนึกถึงบรรดาคู่มือเลี้ยงลูกไม่ได้
บทความแม่ๆ ลูกๆ ที่เคยเขียนเองกับมือผุดขึ้นมาในหัว
ถึงจะเขียนไปค่อนขอดไปในใจว่า จะเลี้ยงลูกเป็นเทวดากันหรือไงก็เถอะ
ทฤษฎีว่าไว้…รับฟังสิ่งที่เด็กๆ สื่อ…เคารพการตัดสินใจของเค้า…ถามเหตุผลในสิ่งที่เค้าทำ
…อธิบายสิ่งต่างๆ ให้เค้าเข้าใจ ฯลฯ
เฮ้อ…งั้นไว้ตอนเช้าค่อยว่ากัน

วันต่อมา ไอ้กรเก็บทานทับเกลี้ยงแต่เช้า
“อ้าว…ไม่สร้างต่อแล้วหรอ?”
“ไม่อ่ะ เดี๋ยวพ่อพาไปบ้านปู่”
“แล้วทำไมไม่เก็บตั้งแต่เมื่อคืน?”
“ก็กรจะทำให้ใหญ่ๆ ถ้าเก็บก็ต้องทำใหม่สิ!”
“แต่ทานทับไม่ได้เขียนยังงี้นิ มันต้อง ฐ ฐาน”
“ถ ถาน แบบหนาย?”
“จ จาน ที่มีหลังคาข้างบน มีหยักๆ ข้างล่างไง”
“ทำไมต้อง ฐ ฐาน?”
“ก็มันชื่อ ฐ ฐาน ฐานทัพ เก๊าะต้อง ฐ ฐาน ดิ ท ทาน มันก็รับประทาน
…แล้ว ทับ เก๊าะต้อง ทอ-อะ-พอ ทัพ พ พาน น่ะ”
“ทำไมต้อง พ พาน?”
“ไม่รู้ว้อยยยยยยย” คุณน้าลืมทฤษฎีอธิบายทุกอย่างให้เด็กเข้าใจไปซะแล้ว

หลังจากวันนั้น บ้านเรามีป้ายแปะอยู่ทุกที่
ที่ถุงขนม แปะว่า “ห้ามกินของกร”

kornmail2.jpg
เย็นวันเสาร์มันเล่นจนเหนื่อยหลับแต่หัวค่ำ
มันยังแปะป้ายที่แก้มตัวเองว่า “ปุกดูปังคุง”
กระทั่งที่แขวนผ้าเช็ดตัวมันยังแปะป้ายบอก
“พ่อใช้ผ้าแล้วเอาผ้าของกรไว้ข้างหน้า”
นั่นเพราะมันชอบทำหัวเปียก จะได้ทำผมตั้งๆ
มันกะว่าออกจากห้องน้ำจะได้เอาหน้าแปะกับผ้าเช็ดตัวได้เลย

kornmail.jpg

น้องปราง-PND คนแรกที่ได้เห็นป้ายประกาศของไอ้กร
อ่านแล้วขำก๊าก และเตือนคุณน้าว่า
“ระวังเถอะเจ๊…อีกหน่อยมันจะแปะป้ายหน้าห้อง –ส่วนตัว…ห้ามเข้า–”

คนที่ปลื้มกับป้ายของไอ้กรมากที่สุดก็คือคุณยาย
จะเขียนผิดเขียนถูก จะห้ามโน่นห้ามนี่ ยังไงคุณยายก็ปลื้ม
ยกเว้นป้ายอันล่าสุด
เมื่อคุณยายอุ่นแกงไว้ แล้วบอกไอ้กรว่า
“เตือนด้วยนะ…ยายอุ่นแกงไว้”
ไอ้กรรับคำ “คร้าบบบบ” เสียงแจ๋ว
ตามปกติได้รับคำสั่งแบบนี้ไอ้กรจะวนเวียนอยู่รอบๆ ตัวคุณยาย
คอยบอก “ยายอุ่นแกงไว้ๆ”
คราวนี้มันไม่มาเตือน แถมคุณยายเองก็ลืม
มารู้ตัวก็ตอนได้กลิ่นไหม้นั่นแหละ
คุณยายบ่นไอ้กร “ไม่ช่วยเตือนเลย…ดูสิไหม้ดำปี๋”
“หนูบอกแล้ว นี่ไง” ไอ้กรชี้ไปที่เสื้อคุณยาย มีป้ายแปะว่า
“ยายอุนแกง”

9 กุมภาพันธ์ 2550

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: