การหายไปของถังขยะ

มีอะไรบางอย่างอยู่ในกระเป๋าฉัน
ของแปลกปลอมที่ไม่น่ามาอยู่ในกระเป๋าที่ใช้สะพายไปทำงาน
มันคือกระป๋องเนสกาแฟสีเขียวที่คราบกาแฟสีน้ำตาลจับแข็งกรัง !!!

ใช่…นึกออกล่ะ ฉันใส่มันไว้เองเมื่อเช้าวันศุกร์
ตอนที่ฉันสะโหลสะเหลออกจากบ้าน แวะเข้าเซเว่นฯแล้วซื้อกาแฟกระป๋องนี้มาซดอั๊กๆ
จากนั้นฉันก็มองหาถังขยะ แต่ไม่พบ สุดท้ายเลยยัดมันลงในกระเป๋า

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่กระเป๋าของฉันกลายสภาพเป็นถังขยะจำเป็น
เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นซ้ำๆ นับตั้งแต่คืนข้ามปี
…คืนที่เกิดการระเบิดหลายจุดในกรุงเทพฯ

ระเบิดในถังขยะ
ไม่มีถังขยะย่อมไม่เกิดระเบิดในถังขยะ
ช่างเป็นการแก้ปัญหาได้ตรงจุด ชนิดที่หาอะไรตรงกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว

นึกย้อนไปหลังจากคืนนั้น สภาพถังขยะค่อยๆ แปรเปลี่ยน ก่อนจะหายไปในที่สุด
ครั้งแรกถังขยะพลาสติกถูกเก็บออกเหลือไว้แต่เพียงถุงดำ
ส่วนถังขยะที่เป็นโครงเหล็กมีรูรอบ ที่เคยมีถุงดำอยู่ในนั้นก็กลายเป็นถังขยะโป๊เปลือย
แวบแรกที่เห็นฉันนึกสงสารคนเก็บขยะจับใจ
จากที่เคยยกถุงรวบเก็บ คราวนี้จะทำอย่างไร
มิต้องใช้มือโกยขยะออกจากถังที่ฐานตรึงแน่นกับพื้นหรือ ?

ความกังวลนั้นมีอายุยาวไม่กี่วัน
เพราะไม่นานจากนั้นถังขยะที่ว่าก็ถูกถอนออกไป ไม่เหลือแม้แต่โครง
ถุงขยะก็ไม่มีให้เห็น ทั้งถุงดำ ถุงใส รวมไปถึงถังขยะที่เคยมีแทบทุกเชิงบันไดเลื่อนในห้างสรรพสินค้าพร้อมใจกันหายไปหมด

ฉันไม่ได้รู้ตัวทันทีหรอกว่า ถังขยะสาธารณะสูญพันธุ์สิ้นซากไปแล้ว
ครั้งแรกที่หาที่ทิ้งแก้วน้ำที่ดื่มหมดแล้วไม่ได้ ยังไม่ได้เอะใจอะไร
แต่ตอนที่หาที่ทิ้งถุงใส่ลูกชิ้นไม่ได้นี่สิทั้งหงุดหงิดทั้งโมโห
ทำไมฉันจะต้องหิ้วถุงที่เหลือแต่น้ำจิ้มกับไม้เสียบเดินไปไหนต่อไหน
แถมยังต้องพามันนั่งรถกลับบ้านอีก !!!

——————————

“แค่ไม่มีถังขยะในที่สาธารณะจะเดือดร้อนอะไรหนักหนา ที่บ้านไม่มีถังขยะหรือไง ?”
ใครหลายคนอาจกำลังตั้งคำถามนี้อยู่ในใจ
ก็แค่เรื่องถังขยะนี่แหละที่จะนำปัญหาอื่นตามมา

“มองโลกในแง่ร้ายเกินไปหรือเปล่า ?”
อาจจะใช่…แต่ลองคิดดู

กรุงเทพฯใช้เวลานานแค่ไหนในการแก้ปัญหาการทิ้งขยะไม่เป็นที่ของชาวเมือง
ไม่มีถังขยะ แรกๆ ผู้คนคงทำไม่ต่างจากฉัน คือถือขยะไว้กับตัว รอทิ้งในที่ที่ควรทิ้ง
แต่คนสิบล้านคงไม่ได้มีความอดทน ความรับผิดชอบต่อสังคมทั้งสิบล้านหรอก
ไม่ใช่เรื่องของเรา ไม่ใช่เรื่องที่เราต้องรับผิดชอบ ดูจะเป็นคติประจำใจของหลายๆ คน
ขยะตามท้องถนนเริ่มมีให้เห็นมากขึ้นๆ เรากำลังจะกลับเป็นเมืองที่ขยะเกลื่อนอีกครั้ง

คนกวาดถนนต้องเหนื่อยเพิ่มอีกแค่ไหน
คนเก็บขยะขายขาดรายได้ไปเท่าไร
คนขายลูกชิ้นปิ้งขาดลูกค้า (อย่างน้อยก็ฉันคนนึงล่ะ ที่จะไม่ยอมถือถุงน้ำจิ้มไปไหนต่อไหน)
คนขายน้ำด้วย (เหตุผลเดียวกับเรื่องลูกชิ้น)
ฯลฯ

“เรื่องเล็กๆ ทั้งนั้น ไร้สาระ”
อย่าลืมเรื่องใหญ่ๆ เกิดจากเรื่องเล็กๆ มานักต่อนัก

“ก็แค่เรื่องขยะๆ จะอะไรนักหนา”

——————————

ระเบิดในถังขยะ
ไม่มีถังขยะย่อมไม่เกิดระเบิดในถังขยะ
ช่างเป็นการแก้ปัญหาได้ตรงจุด ชนิดที่หาอะไรตรงกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว

กว่าจะเห็นค่าของของบางสิ่งก็ไม่มีสิ่งนั้นให้เห็นซะแล้ว กลับมาเถอะถังขยะ

เอ๊ะ…นี่ฉันขี้บ่นเกินไปหรือเปล่า ?

25 กุมภาพันธ์ 2550

3 ตอบกลับที่ การหายไปของถังขยะ

  1. boony(",) พูดว่า:

    เรื่องเล็ก ๆ แต่ชวนคิด

  2. ปอ พูดว่า:

    หลังๆ นี่เห็นถังชยะใสๆกลับมาแล้ว เชียนเรื่องต่อดิ

  3. Aéy พูดว่า:

    ช่ายๆ ขี้บ่นๆ เอาเรื่องถังขยะมาเขียนได้ยาว ขี่บ่นสมชื่อบล็อค 555+++

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: