สุขสันต์วันปิดเทอม

เช้าวันอันสดใส เด็กๆ ทุกคนสดชื่น จะให้ไม่สดชื่นได้อย่างไร ก็ในเมื่อวันปิดเทอมอันแสนสุขของน้องๆมาถึงแล้ว แต่ยังมีเด็กหญิงอีกคนหนึ่งดูไม่ร่าเริงเอาซะเลย ทำไมน่ะหรือ? ก็เธอเพิ่งทะเลาะกับเพื่อนสนิทเมื่อวานนี้เองค่ะ

“เป็นอะไรไปจ๊ะ นั่งซึมเชียว เพิ่งปิดเทอมวันแรกแท้ๆ ทำไมไม่ไปเล่นกับอ้อล่ะจ๊ะ”
“ไม่ล่ะค่ะ หนูเล่นกับน้องหมีดีกว่า” เด็กหญิงฝ้ายหน้ามุ่ยเมื่อแม่พูดถึงอ้อ
“อ้าว…ทะเลาะกันซะแล้วหรือ?” คุณแม่งง เพราะเมื่อวานยังเล่นกันอยู่ดีๆ
“ไม่มีวันคืนดีด้วยค่ะ” แม่หัวเราะเบาๆ กับท่าทางเอาจริงเอาจังของลูกสาวตัวน้อย

ตอนสายวันนั้นอ้อกับเอกหอบของเล่นกล่องใหญ่มาที่บ้านฝ้าย
“ฝ้าย…มาเล่นกันเถอะ”
“ไม่ ฉันไม่เล่นกับเธอสองคนหรอก”
“ฉันขอโทษที่ทำตุ๊กตาเธอเปื้อน…เราดีกันเถอะนะ”
“ไม่”

น้องฝ้ายโกรธที่ตุ๊กตาเธอเปื้อนนี่เอง ก็น้องหมีน่ะเป็นตุ๊กตาตัวโปรดของฝ้าย ที่คุณพ่อซื้อให้ตอนเธอสอบได้ที่ 1 เมื่อเทอมที่แล้ว เธอจึงรักและหวงมากเป็นพิเศษ แต่เมื่อวานนี้ ขณะที่เด็กทั้งสามจัดงานเลี้ยงเล็กๆ เพื่อต้อนรับวันปิดเทอม อ้อทำน้ำหวานหกเลอะน้องหมีจนมีรอยเปื้อนเป็นทาง ฝ้ายจึงโกรธมาก
“ฉันจะไม่เล่นกับเธออีกต่อไป…เธอด้วยเอก”

เอาล่ะสิ เอกน้องชายฝาแฝดของอ้อถูกโกรธไปด้วย ทั้งๆ ที่ไม่ได้ทำอะไรเลย
“เธอมาโกรธฉันได้อย่างไร ฉันไม่ได้ทำอะไรเธอสักหน่อย” เอกชักฉุน
“ก็พวกเธอเป็นฝาแฝดกัน อ้อทำก็เหมือนเธอทำนั่นแหละ” ฝ้ายพาล
“ก็ได้ ฉันก็ไม่อยากเล่นกับคนไม่มีเหตุผลอย่างเธอ ไปอ้อกลับบ้านกันเถอะ”
ตลอดวันนั้น ฝ้ายมองอ้อกับเอกเล่นกันผ่านทางหน้าต่างห้องของเธอ ทั้งที่ตั้งใจว่าจะไม่สนใจ เธอไม่อยากพบหน้าสองคนนั้นอีก แต่คงเป็นไปได้ยาก ในเมื่อบ้านของทั้งสองฝ่ายอยู่ติดกัน แถมยังใช้รั้วข้างหนึ่งร่วมกันด้วย ทางเดียวที่จะไม่ต้องพบเจอกัน คือต้องย้ายบ้านไป ซึ่งพ่อแม่ไม่ยอมแน่
ฝ้ายกอดน้องหมีพลางถอนใจเฮือก เธอเป็นลูกคนเดียวแต่ก็ไม่เคยเหงา เพราะมีฝาแฝดคู่นี้เป็นเพื่อนเล่นมาตลอด
“เชอะ ฉันไม่ยกโทษให้อ้อหรอก ฉันไม่ได้เหงาสักหน่อย ฉันมีน้องหมีเป็นเพื่อนแล้วนี่นา”

หลายวันผ่านไป ฝ้ายยังคงไม่ยอมยกโทษให้เพื่อน เธอเล่นอยู่กับน้องหมี สมมุติเอาว่าเป็นเพื่อนของเธอ เป็นน้องของเธอ เป็นคนไข้เวลาเธอเล่นเป็นหมอ เป็นนักเรียนเมื่อเธอเล่นเป็นครู และเป็นทุกอย่างที่เธออยากให้เป็น
เมื่อใดที่รู้สึกเหงา เธอจะบอกตัวเองว่า
“ฉันไม่จำเป็นต้องเล่นกับพวกเขาหรอก ตอนนี้ฉันมีน้องหมีแล้ว และพอเปิดเทอมฉันก็จะมีเพื่อนใหม่มากมาย”
ช่างเป็นปิดเทอมที่แสนเหงาและเศร้าจริงๆ
“สองสามวันนี้ลูกไม่ร่าเริงเลยนะจ๊ะ”
“หนูไม่เป็นไรนี่คะ”
“บอกแม่ได้หรือยังว่าโกรธอ้อกับเอกเขาเรื่องอะไร”
“นี่ไงคะ” ฝ้ายชี้ให้แม่ดูรอยเปื้อนบนตัวน้องหมี
“โธ่! เรื่องแค่นี้เอง เดี๋ยวแม่เอาน้องหมีไปซักให้”
“ซักได้ด้วยหรือคะ? แล้วน้องหมีจะสะอาดเหมือนเดิมมั้ยคะ?”
“แน่นอน ลูกคอยดูสิ”
…….

น้องหมีตัวเดิมของฝ้ายกลับมาแล้ว สะอาดเอี่ยมเหมือนตอนซื้อมาใหม่ทีเดียว แต่จะให้ฝ้ายคืนดีกับเพื่อนซี้ทั้งสองน่ะหรือ
“ไม่ค่ะ หนูไม่คืนดีด้วยหรอก”
“ทำไมล่ะจ๊ะ น้องหมีก็สะอาดเหมือนเดิมแล้วนี่นา ยังจะโกรธกันไปทำไมอีก การมีเพื่อนเป็นสิ่งดีนะจ๊ะ”
“ถ้าเค้ามาขอโทษหนูอีกครั้ง หนูอาจจะยอมคืนดีด้วยก็ได้” ฝ้ายยังมีทิฐิ
“อ้าว เค้าเคยมาขอโทษลูกแล้วนี่นา แม่รู้นะว่าหนูหายโกรธแล้ว แต่หนูกลัวเสียฟอร์มใช่มั้ยที่จะไปพูดกับเค้าก่อน”
“…….” น้องฝ้ายนิ่งอึ้งไป ปกติแล้วเธอเป็นเด็กที่มีเหตุผลและไม่เคยโกรธใครนานๆ จะมีก็คราวนี้แหละที่เธอโกรธนานเป็นพิเศษ นานจนเธอไม่กล้าเข้าไปขอคืนดีกับเพื่อนๆ ใช่…เธอกลัวเสียฟอร์มอย่างที่คุณแม่พูดนั่นแหละ

“เฮ้อ…ทำไงดีน้า น้องหมีช่วยคิดหน่อยสิ”
ฝ้ายมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง อ้อกับเอกทำอะไรกันอยู่น่ะ
คุณพ่อของพวกเค้าเอาไม่ไผ่มาประกอบเป็นโครงคล้ายๆ บ้าน พวกเค้าช่วยกันนำผ้าห่มผืนโตมาคลุม…ใช่แล้ว สองคนนั้นกำลังสร้างบ้านเล็กๆ ถ้าเป็นแต่ก่อนตอนนี้ฝ้ายคงกำลังช่วยพวกเค้าอย่างสนุกสนาน

อ้อมองมาที่หน้าต่างพอดี เธอยิ้ม แล้วโบกมือให้ฝ้าย หลายวันมานี้อ้อเปิดทางให้ฝ้ายคืนดีด้วยเสมอ ฝ้ายเองต่างหากที่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไป คราวนี้ฝ้ายไม่ทำหน้าบึ้งใส่แล้ว นี่อาจเป็นโอกาสสุดท้ายก็ได้ ถ้าอ้อเบื่อที่จะต้องเป็นฝ่ายยิ้มให้เธอก่อน ฝ้ายจึงยิ้มแล้วโบกมือตอบอุ้มน้องหมีวิ่งไปหาเพื่อนทั้งสอง

“เธอจะว่าอะไรมั้ย ถ้าฉันจะขอเข้าไปเล่นในบ้านของพวกเธอ…ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำมันพัง…แล้วฉันก็ขอโทษด้วยที่พูดจากับเธอไม่ดี” ฝ้ายพูดรัว เธอรู้สึกโล่งอย่างประหลาดที่ได้พูดออกไป ที่ผ่านมาเธออีดอัดมากที่ต้องคอยวางท่าปั้นปึ่งเวลาที่เพื่อนมองมา

อ้อกับเอกยิ้มตอบ “เอาสิ เล่นด้วยกันหลายๆ คนสนุกดีออก ฉันขอโทษนะที่ทำน้องหมีของเธอสกปรก…เธอไม่โกรธฉันแล้วใช่มั้ย”
“ฮื่อ ไม่โกรธ ความจริงฉันหายโกรธตั้งนานแล้วล่ะ ดูสินี่ตอนนี้น้องหมีของฉันสะอาดเหมือนเดิมแล้ว ฉันจะให้พวกเธอเล่นกับน้องหมีด้วยและถ้ามันเลอะอีกล่ะก็ ฉันจะให้คุณแม่ซักให้ทันทีเลย แค่นี้ก็เรียบร้อย ไม่ต้องเสียเวลาวางท่าโกรธกันอีกไง”

ว่าแล้วเด็กทั้งสามก็หัวเราะขึ้นพร้อมๆ กัน
จากนั้นทุกๆ วันก็เป็นวันปิดเทอมที่แสนสุขสันต์จริงๆ

ตีพิมพ์ครั้งแรกใน นิตยสารแม่และเด็ก
ฉบับ 368 ตุลาคม 2545

2 ตอบกลับที่ สุขสันต์วันปิดเทอม

  1. สายน้ำพระจันทร์ พูดว่า:

    ถ้าผู้ใหญ่มีหัวใจ แบบเด็กบ้างก็คงดีนะน้องชนา
    โกรธแต่ไม่ได้ชัง
    หัวใจรู้จักอภัย .. หัวใจก็ยิ้มได้

    วันนี้ชีวิตใครจะต้อง ปิดเทอม ไหมนะน้องชนา

  2. chanakith พูดว่า:

    จะว่าไปเด็กๆ นี่น่ารักกันทุกคนเลยนะคะ
    ผู้ใหญ่เรานี่สิเฮ้ออออออ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: