คืนสยองของแตงไทย

“ตายแล้วนายแตงไทย ฉี่รดที่นอนอีกแล้ว มีใครที่ไหนเขาฉี่รดกันจนอายุสิบเอ็ดสิบสองกันบ้าง ไม่อายเพื่อนๆ หรือ?” เสียงคุณแม่เอ็ดตะโรแต่เช้า

“โธ่…ผมไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย เมื่อคืนดูหนังผีกับพี่จุ๊บแจงก็เลยไม่กล้าลุกไปฉี่ คิดว่าหลับๆ ซะเดี๋ยวก็หาย ใครจะไปนึกว่าคนหลับแล้วยังฉี่ได้”
“หน็อยไม่กล้า..กลัวก็บอกว่ากลัวสิแตงไทย ฮ่า ฮ่า ฉันจะไปบอกน้องกุ๊กแฟนนาย” พี่แจงกระเซ้า
“เมื่อไหร่จะเลิกกลัวผี กลัวความมืดซะทีนะ…เอ้าทำเองรับผิดชอบเอง เอาผ้าเอาที่นอนไปซักไปตากซะ แม่จะไปทำงานล่ะ”

เฮ้อ…ไม่น่าเลยเรา เรื่องซักผ้าน่ะไม่เท่าไหร่หรอก กลัวแต่ปากยัยพี่สาวตัวแสบนี่สิจะไปโพนทะนาทั่วหมู่บ้าน ถ้าน้องกุ๊กหรือเพื่อนในห้องรู้เข้า สยองกว่าหนังเมื่อคืนอีกมั้ง

“นี่นายไทย เดี๋ยวฉันจะไปสมัครเรียนพิเศษ แล้วตอนเย็นก็มีนัดติวกับเพื่อน นายอยู่บ้านคนเดียวระวัง ผอ สระอี ผี จะออกมานะ” พี่แจงยิ้มเจ้าเล่ห์
“ไปเล้ย จ้างก็ไม่กลัว พี่ไม่อยู่สิดีจะได้ไม่มีใครกวนใจ”
“เอ๊ะ…สองคนนี้จะคุยกันดีๆ บ้างไม่ได้หรือไง แจงก็รู้ว่าน้องกลัวยังจะชอบไปแหย่อีก จะออกไปข้างนอกก็อย่ากลับค่ำนัก มาอยู่เป็นเพื่อนน้อง นายไทยก็ท่องเอาไว้ บ้านเราไม่มีผี ไม่มีผี”
“เดี๋ยวแจงออกไปพร้อมแม่เลยนะคะ”

เอาล่ะสิใครต่อใครออกไปกันหมดแล้ว ทีนี้ก็เหลือผมกับเจ้ากะทิอีกหนึ่งคน เอ้ย อีกหนึ่งตัว ช่างเถอะ ตากผ้าเสร็จไปดูการ์ตูนดีกว่า

…ขณะที่วิดิโอม้วนที่สามกำลังจะจบ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
“สวัสดีครับ ต้องการพูดกับใครครับ”
“……………..”
เงียบ ไม่มีเสียงตอบ โทรผิดมั้ง วางสายไปซะแล้ว ผมหันกลับมาเลือกวิดิโอม้วนใหม่

กรี๊งงงง กรี๊งงงง
เอาอีกแล้ว คนเดิมหรือเปล่านะ
“สวัสดีครับ ฮัลโหล นั่นใครครับ?”
“……………..”
โทรผิดมั้ง ผมไม่ได้ใส่ใจ ผมเองก็เคยกดโทรศัพท์ผิดแล้วไม่กล้าพูดอะไร คนที่โทรมาอาจจะขี้อายเหมือนผมก็ได้

กรี๊งงงง กรี๊งงงง
อีกแล้วหรือ ใครกันน่ะ
“สวัสดีครับ ที่นี่บ้านแตงไทยครับ ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ คุณพ่อคุณแม่กลับดึก จะคุยกับผมมั้ยครับ”
เงียบอีกแล้ว
“…หึ หึ หึ” เสียงผู้ชายหัวเราะแล้ววางสายไป
เสียงคนแน่หรือ หรือผมจะถูก…หลอก กลางวันแสกๆ เนี่ยนะ ผมดึงเจ้ากะทิมากอดแน่น ไม่รู้ล่ะว่ามันจะช่วยผมได้หรือเปล่า แต่ยังไงก็อุ่นใจกว่าอยู่คนเดีนวน่า

โอย…เอาอีกแล้ว เสียงอะไรกุกกักๆ ที่หน้าบ้าน คนหรือผี เขาว่าเวลาหมาเห็นผีมันจะเห่า ไม่เห็นกะทิเห่าเลยนี่

“นายไทย เปิดประตูหน่อยเร็ว พี่ไขกุญแจไม่ออก” พี่จุ๊บแจงนั่นเอง
“คร้าบ คร้าบ มาแล้วครับ” โล่งไปที ผมไม่ต้องอยู่คนเดียวแล้ว
“นี่ฉันกลับมานายดีใจขนาดนี้เลยหรอ ไม่ยักรู้ว่านายรักฉันมาก หรือว่ากลัวที่ต้องอยู่คนเดียว”
“เชอะ ใครบอกกัน ผมหิวข้าวต่างหาก เมื่อกลางวันต้องอุ่นกับข้าวกินเอง นี่กำลังนึกว่าต้องลวกมาม่ากิน พี่ก็มาพอดี”
จุ๊บแจงชักสงสารน้อง “ก็ได้เดี๋ยวฉันจะทำอะไรให้กิน แล้วห้ามขึ้นไปกวนฉันข้างบนห้องนะยะ วันจันทร์ฉันมีสอบ…เป็นเด็กประถมอย่างนายนี่สบายดีจริงๆ”

หลังอาหารค่ำ ผมเกือบลืมเรื่องโทรศัพท์เมื่อกลางวันไปแล้ว ถ้ามันไม่ดังขึ้นอีก
กรี๊งงงง กรี๊งงงง
ผมสะดุ้งเฮือก ความหวาดกลัวสิ่งที่มองไม่เห็นกลับขึ้นมาอีก ไม่กล้ารับโทรศัพท์ ไม่กล้าเล่าให้พี่แจงฟังด้วย…ไม่เล่าหรอก เดี๋ยวโดนล้ออีก

“สวัสดีค่ะ แม่หรือคะ..ค่ะ ไม่มีปัญหาอะไรหรอกค่ะ สบายมากหนูโตแล้วนะคะ”
“คืนนี้ไม่ต้องรอพ่อกับแม่นะจ๊ะ ก่อนนอนปิดประตูปิดไฟให้เรียบร้อยด้วยล่ะ กู๊ดไนท์จ้ะ”
แม่โทรมานั่นเอง ตกใจแทบแย่

“เอ้านายไทย ฉันทำกับข้าวให้กินแล้ว นายจัดการเก็บล้างซะ แล้วล็อกประตูด้านหลังด้วย ฉันจะไปล็อกด้านหน้า แล้วอย่าลืมนะยะ ห้ามขึ้นไปกวนฉันอ่านหนังสือ”

น่าเบื่อจริงๆ มีใครเป็นแบบผมบ้างครับ มีพี่สาวแก่ๆ แก่กว่าตั้งห้าปี ขี้แกล้ง ขี้บ่น จุกจิกกวนใจ เห็นผมเป็นเด็กเล็กๆ อยู่นั่นแกละ ความจริงนอกจากเรื่องกลัวผีแล้ว ผมน่ะเป็นแมนเต็มตัวเชียว ไม่เชื่อไปถามสาวๆ ที่โรงเรียนได้ ใครบ้างไม่รู้จักพี่แตงไทย

“โฮ่งๆๆ”
“อย่าเห่านะกะทิ คนยิ่งกลัวๆ อยู่ …แน่ะยังไม่หยุดอีก ไปไกลๆ เลยไปฉันจะรีบล้างชาม”
“โฮ่ง…แฮ่….” กะทิยิ่งเห่า คำรามราวกับเห็นหรือได้ยินอะไรบางอย่างที่ไม่คุ้นเคย หรือว่าเป็น…

ไม่เอาแล้ว ผมรวบรวมกำลังลากเจ้ากะทิ วิ่งๆๆ จุดหมายอยู่ที่ห้องพี่แจง
แต่มันกลับหยุดนิ่งอยู่หน้าห้องพ่อกับแม่ แล้วชันหูฟังอะไรบางอย่าง
ความเงียบทำให้ผมได้ยินเสียงนั้นด้วย เสียงเหมือนมีใครเดินอยู่ในห้อง
เป็นไปได้ยังไง ใครกัน? ใช่อย่างที่ผมคิดแน่เลย !

กะทิสะบัดตัวหลุดจากมือผมตรงไปยังห้องพี่แจงแล้วเห่าดังลั่น ผมรีบวิ่งตามเรื่องอะไรจะอยู่คนเดียว

“โอ๊ย…อะไรกัน” พี่แจงหงุดหงิดอีกแล้ว
“คือ..ผมกับกะทิได้ยินเสียงอะไรไม่รู้ในห้องพ่อกับแม่”
“เสียง? อย่าบอกนะว่านายเจอ… บ้าน่า ผีไม่มี หรือว่า ขโมย!”

พูดถึงขโมย ผมใจหายวาบ ทำไมผมไม่คิดถึงเรื่องนี้นะ
เราทั้งสามย่องไปที่ห้องพ่อกับแม่ แอบมองผ่านช่องใต้ประตู
จริงด้วย ผู้ชายสองคน กำลังงัดลิ้นชักโต๊ะพ่ออยู่

ผมนึกโมโหความขี้ขลาดของตัวเอง กลัวอะไรไม่เข้าเรื่อง
ผีน่ะไม่เคยเจอจังๆ สักหน่อย
ที่เห็นอยู่ตรงหน้านี่ต่างหากที่น่ากลัว
คน…คนอย่างเราๆ นี่แหละ

ผมนึกถึงข่าวโจรย่องเบาฆ่าเจ้าของบ้านเพื่อชิงทรัพย์ ที่ผมอ่านเจอบ่อยๆ แต่ไม่เคยนึกกลัว ต่างจากเวลาดูหนังผี ที่ผมกลัวขึ้นสมอง ดูทีไรต้องเปิดไฟนอนไปหลายคืน

“ทำไงดีพี่แจง?”
“ชูว์ อย่าส่งเสียง โทรแจ้งตำรวจ โทรบอกพ่อด้วย”
ถึงจะตกใจกลัวจนหน้าซีด ปากสั่นเหมือนจะร้องไห้ แต่พี่แจงก็คุมสติได้ดีกว่าผม

ตำรวจมาทันเวลาพอดี ก็บ้านผมกับสน.น่ะ อยู่ใกล้กันนิดเดียว ใครต่อใครชมผมกับพี่แจงยกใหญ่ ทำให้ผมยืดได้เต็มที่ เจ้ากะทิก็ไม่แพ้กัน กลายเป็นพระเอกประจำซอยไปแล้วครับ

แต่ที่น่าดีใจกว่านั้นคือ ผมเลิกกลัวผีแล้ว
ทีนี้ล่ะไม่มีวันที่ผมจะฉี่รดที่นอนอีก และยัยพี่สาวตัวแสบก็หมดโอกาสแกล้งหลอกผีผมซะที
ปล่อยให้แกล้งมาตั้งหลายปี คราวนี้หมดสิทธิ์ครับผม

ตีพิมพ์ครั้งแรกใน นิตยสารแม่และเด็ก
ฉบับ 367 กันยายน 2545

10 ตอบกลับที่ คืนสยองของแตงไทย

  1. chanakith พูดว่า:

    หุหุ…เอาของเก่ามาแปะอีกตามเคย

  2. สายน้ำพระจันทร์ พูดว่า:

    แล้วชันกูฟัง … น่าจะเป็นชันหูฟัง หรือเปล่าคะ

    เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า … ขโมยน่ากลัวกว่าผี

    เก่าจากไหนก็ใหม่ที่นี่ ..น๊า

    .. งานเยอะทำให้ไม่เหงา
    แต่ก็ผ่อนคลายสายตาบ้างนะจ้า
    เดี๋ยวก็ได้กลับบ้านล่ะ ..ยิ้มไว้ๆๆๆ
    เหมือนที่ เอ้ บอก

  3. chanakith พูดว่า:

    ขอบคุณที่ท้วงติง…รีบมาแก้ไขโดยพลัน
    แหะๆ ไม่ได้ตรวจทานก่อน…เขินจัง

  4. สายน้ำพระจันทร์ พูดว่า:

    ของมันเป็นกันได้ น่านะ ..

  5. pangz พูดว่า:

    คุณชนากิตติ์ค่ะ หนูมาลงชื่อไว้ก่อนนะค่ะ
    ไว้พรุ่งนี้วันศุกร์จะมาตามอ่าน คืนสยองของแตงไทย ชื่อแปลกดีค่ะ?

    ไว้อ่านเสร็จจะแวะมาอีกครั้งนะค่ะ

    เป็นกำลังใจให้ค่ะ

  6. SaRa พูดว่า:

    เห็นด้วยว่าคนน่ากลัวกว่า……@¤@

  7. tirannor พูดว่า:

    มีของดีๆ ก็ซุ่มไว้น้อ… กว่าจะเอาออกมาโชว์ก็ผ่านไปตั้ง ๕ ปี เรามีเราซุ่มเราภูมิใจ เพื่อนมีเพื่อนซุ่มเรากลุ้มใจ อิอิ

  8. chanakith พูดว่า:

    – ดีใจที่น้อง pangz แวะมา ขอบคุณสำหรับกำลังใจ

    – เปล่าซุ่มนาคุณตี๋ เพิ่งขุดเจอน่ะ มีเก่ากว่านี้อีก เด่วขุดเจออีกค่อยเอามาแปะ (ยังขี้เกียจเขียนเพิ่มน่ะ) อย่าเพิ่งกลุ้ม…อย่าเพิ่งกลุ้ม

  9. ปราง พูดว่า:

    อิอิ อ่านจบปุ๊บคิดถึงเพื่อนสาวอีกหนึ่งสาวของเราอะเจ๊

    คนนั้นก็โดนผี หลอกๆ หลอกเอาเหมือนก๊าน

    มิสยู จุ๊บๆ

  10. chanakith พูดว่า:

    ผีหลอกๆ หลอก กะ ผีจริงๆ หลอก เลือกแบบไหนดีน้าาาาาา

    มิสยูทู

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: