ลูซี่ผู้เย่อหยิ่ง

ทันทีที่รถเก๋งคันงามเข้ามาจอดในบ้านอันร่มรื่น เสียงใสๆ ของเด็กวัย 7 ปีก็ดังขึ้น
“คุณพ่อคุณแม่มาแล้ว” น้องลิลลี่ผละออกจากกองของเล่นตรงหน้าอย่างดีใจ
“ไงลูก วันนี้เป็นเด็กดีหรือเปล่า ดูซิพ่อกับแม่มีอะไรมาฝาก…นี่ไงลูกสุนัขที่หนูอยากได้”
“น่ารักจังเลยค่ะ”
“หนูต้องเลี้ยงและดูแลมันอย่างดีนะจ๊ะ”
“แน่นอนเลยค่ะ” น้องลิลลี่รับรองแข็งขัน

“เด็กหญิงตั้งชื่อเจ้าลูกสุนัขว่า ‘ลูซี่’ นับแต่วันนั้นลูซี่ก็เป็นขวัญใจของทุกคน ด้วยความน่ารักช่างประจบของมันทำให้ทุกคนหลงใหล น้องลิลลี่ถึงกับเอาลูซี่ไปนอนด้วยกันในห้องนอนทุกคืน โดยที่คุณแม่ไม่ได้ห้ามปราม ทั้งที่ก่อนนั้นคุณแม่ไม่เคยยอมให้เธอเอาสัตว์เลี้ยงตัวใดเข้าไปนอนด้วยเลย ลูซี่ภูมิใจกับสิทธิพิเศษที่มันมีเหนือสัตว์เลี้ยงตัวอื่นๆ อย่างมาก

ไม่เฉพาะกับคนเท่านั้น ลูซี่ยังเป็นขวัญใจของเหล่าสุนัขที่อาศัยอยู่ในบริเวณใกล้เคียงอีกด้วย โดยเฉพาะสุนัขหนุ่มๆ ต่างเฝ้าวนเวียนอยู่หน้าบ้านไม่เว้นแต่ละวัน สุนัขสาวๆ ก็ล้วนแต่อิจฉาที่ลูซี่มีขนฟูน่ารัก แถมยังได้อาศัยอยู่ในบ้านหลังใหญ่อีกต่างหาก ลูซี่จึงหลงตัวเองหนักขึ้นไปอีก

“เชอะ หมาสกปรกอย่างพวกเธอน่ะหรือ ฉันไม่สนหรอก” ลูซี่เชิดใส่หมาทุกตัวที่มาผูกมิตร แต่พวกหมาหนุ่มเหล่านั้นก็ไม่ละความพยายามที่จะเอาชนะใจเธอให้ได้ ในจำนวนนั้นมีหมาหนุ่มที่ชื่อ ‘มอมแมม’ อยู่ด้วย

มอมแมมแตกต่างจากลูซี่อย่างสิ้นเชิง มันเป็นหมาที่ถูกทิ้งตั้งแต่เล็กๆ ต้องคุ้ยขยะกินเป็นประจำ ตอนนี้มันอาศัยอยู่ที่หน้าหอพักไม่ไกลจากบ้านลูซี่ มันฉลาด แสนรู้ และไม่เคยทำตัวเป็นหมาเกเร ทำให้คนที่อาศัยในหอพักนั้นให้ความเมตตาหยิบยื่นอาหารให้มันเสมอๆ 

วันหนึ่ง มันได้รับเนื้อชิ้นโตจากนักศึกษาที่ชวนเพื่อนๆ มาจัดงานเลี้ยง แทนที่มันจะกินเนื้อชิ้นนั้น มันกลับคาบไปที่บ้านของลูซี่และอวดอย่างยินดี
“ลูซี่ดูนี่สิ ของดีน้า…เนื้อชิ้นโตฮ้อมหอม ลองชิมหน่อยเถอะ ฉันคาบมานี่อดใจแทบไม่ไหวเลย”
“……………………” ลูซี่เชิดใส่ ไม่พูดด้วยตามเคย
“ลองดมดูสิหอมเชียว ชิมสักคำก็ยังดีนะ”
“ไม่! จะกินเข้าไปได้ยังไง เศษเนื้อจากไหนก็ไม่รู้ นี่คงไปเก็บของที่คนเขาทิ้งแล้วมาอีกละสิ เอาออกไปไกลๆ เลยไป๊” ลูซี่ทำท่ารังเกียจ
“ไม่สกปรกหรอกรับรองได้” มอมแมมไม่ละความพยายาม แต่ลูซี่กลับเดินหนีเข้าบ้านอย่างไม่ใยดี ทำเอามอมแมมจ๋อยไปหลายวัน

“ฉับว่านายล้มเลิกความตั้งใจเถอะ”
“นั่นสิ ยังไม่เข็ดอีกหรือ”
“พวกเราหมั่นไส้ยัยนั่นเต็มทนแล้วนะ หน็อยถือตัวว่าเป็นหมาฝรั่ง หน้าตาน่ารักหน่อยทำหยิ่ง ลืมตัวไปว่ายังไงๆ ก็เป็นหมาอย่างเราๆ นี่ล่ะ”
“ใช่ๆ”
พวกหมาหนุ่มที่เคยถูกลูซี่เชิดใส่ บางตัวก็โดนตอกกลับมาด้วยคำพูดเจ็บๆ พากันมาเตือนมอมแมม
“ความจริงนายก็เท่ดีนะ ฉันว่านายไปจีบหมาตัวอื่นดีกว่า”
“ไม่! ฉันชอบลูซี่ตัวเดียวเท่านั้น”

แล้วโชคก็เข้าข้างมอมแมม เมื่อวันหนึ่งขณะที่น้องลิลลี่เดินกลับจากโรงเรียน สุนัขจรจัดตัวหนึ่งตรงเข้ามาจะทำร้ายเธอ เจ้ามอมแมมเข้าไปช่วยเอาไว้ แต่ตัวมันกลับได้รับบาดเจ็บ เด็กหญิงจึงพามันกลับไปที่บ้าน และขอให้คุณพ่อคุณแม่พามันไปหาหมอ พร้อมทั้งขอเลี้ยงมอมแมมไว้ในบ้านอีกตัว “จะได้เป็นเพื่อนลูซี่ไงคะ” ลิลลี่อ้อนคุณแม่

“โฮ่งๆ ไม่เอ๊า ไม่เอา ฉันไม่อยากได้หมาสกปรกข้างถนนเป็นเพื่อน” ลูซี่พยายามบอกนายน้อยของเธอ
“ว้าว เยี่ยมไปเลย เจ็บตัวนิดหน่อยแต่ก็คุ้มแฮะ” มอมแมมร้องอย่างดีใจ
“ยังไงนายก็ไม่ได้อยู่ใกล้ชั้นหรอก โน่น บ้านนานอยู่ที่สนามโน่น หมาสกปรกอย่างนายไม่ได้อยู่ในบ้าน ไม่ได้นอนห้องแอร์อย่างฉันหรอก”
“ช่างปะไร ฉันเป็นหมา ได้อยู่ในที่กว้างๆ มีสวน มีต้นไม้น่ะดีถมไปแล้ว นี่ฉันถามจริงๆเถอะ เธอไม่คิดจะไปวิ่งเล่นออกกำลัง หรือนอนกลิ้งบนพื้นหญ้าเหมือหมาอื่นๆ บ้างหรือไง”
“ยี้…นอนกลิ้งบนพื้นสกปรกน่ะหรือ ไม่มีทาง” ลูซี่ทำท่าขยะแขยง

แม้มอมแมมจะถูกแปลงโฉมซะจนไม่เหลือคราบหมาข้างถนน แต่ลูซี่ก็ยังรังเกียจมันอยู่ดี ทุกครั้งที่มอมแมมพยายามเข้าใกล้ลูซี่ มันจะถูกไล่อย่างไม่มีเยื่อใย

“แม็กกี้ แม็กกี้ มานี่เร็ว เอ…ไปอยู่ไหนนะ แม็กกี้…มาเล่นลูกบอลกันเร้ว”
“นี่นายซื่อบื้อ น้องลิลลี่เรียกไม่ได้ยินรึ จำชื่อตัวเองไม่ได้หรือไง ไปไป๊”
‘แม็กกี้’ เป็นชื่อใหม่ที่ลิลลี่ตั้งให้มอมแมมนั่นเอง เด็กหญิงถูกอกถูกใจเพื่อนใหม่ตัวนี้มาก แม็กกี้คอยเป็นเพื่อนวิ่งเล่นกับเธอ เวลาที่เธอขี่จักรยานไปไหนมันก็คอยวิ่งตามไม่ห่าง บ่อยครั้งที่เกมขว้างกิ่งไม้หรือจานร่อนให้แม็กกี้วิ่งไปคาบเรียกเสียงหัวเราะของน้องลิลลี่และทุกคนในบ้านได้ เกมเหล่านี้ลูซี่ไม่เคยเล่นเลย ไม่ใช่เพราะลิลลี่ไม่ยอมให้เล่นหรอก แต่เป็นเพราะลูซี่ไม่ยอมเล่นเองต่างหาก

“ไม่ไปเล่นด้วยกันหรอ” แม็กกี้ชวนเพื่อนสาว
“เรื่องอะไรชั้นจะต้องไปออกแรงเล่นอะไรเหนื่อยๆ อย่างนั้นด้วย ขืนชั้นไปวิ่งกลางแดดอย่างนั้นขนชั้นก็เสียหมดน่ะสิ”
แม็กกี้ส่ายหน้าอย่างเอือมระอาในความเจ้าสำอางของลูซี่
“เฮ้อ…เอาแต่ห่วงสวย ไม่ได้รู้ตัวเล้ย”

ใช่แล้ว ลูซี่ไม่ได้สังเกตตัวเองเลยว่าการนั่งๆ นอนๆ อยู่แต่ในห้องแอร์ กินอาหารดีๆ โดยไม่ออกกำลังกาย ทำให้มันเริ่มจะกลายเป็นหมาพะโล้ไปแล้ว

วันนี้น้องลิลลี่ชวนเพื่อนๆ มาเล่นที่บ้าน ทุกคนวิ่งเล่นขว้างบอลไล่จับกันอย่างสนุกสนาน โดยมีลูซี่เฝ้ามองอย่างอิจฉา พักนี้น้องลิลลี่ดูสนิทสนมกับแม็กกี้มาก จนแทบไม่มีเวลาเล่นจับเธอแต่งตัวสวยๆ อย่างเมื่อก่อนเลย
“เจ้าหมาสกปรกนั่นมีดีอะไรนะ?”

ลูซี่มองดูพวกเด็กๆ รวมทั้งแม็กกี้วิ่งเล่น น้องลิลลี่ดูร่าเริงมาก…มากซะจนมันอดใจไม่ไหว วิ่งออกไปรวมกับพวกเด็กๆ มันรู้สึกสนุกอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

หลังจากวิ่งๆๆ จนเหนื่อยหอบ เนื้อตัวสกปรกเลอะเทอะ มันกลับรู้สึกสบายตัวอย่างบอกไม่ถูก
“แปลกแฮะ เนื้อตัวเปื้อนฝุ่นสกปรกอย่างนี้ ทำไมฉันไม่เห็นรู้สึกว่ามันน่าขยะแขยงอย่างที่เคยคิดเลยนะ รู้สึกสบายซะด้วยซ้ำ” ลูซี่พูดทั้งๆ ที่ยังหอบอยู่

“ก็เพราะเธอเป็นหมาน่ะสิ ไม่ใช่ตุ๊กตาหมาซักหน่อย”
“ตุ๊กตาหมา?”
“ก็เธอเอาแต่แต่งตัวสวยๆ นอนอยู่แต่ในห้อง ให้น้องลิลลี่กอดรัด แปรงขน ติดโบ ไม่ให้เรียกว่าตุ๊กตาแล้วจะเรียกอะไรดีล่ะ ที่แย่กว่านั้น เธอยังลืมตัวว่าตัวเองเป็นหมาด้วย!”
“ลืมตัวตรงไหนยะ ชั้นออกจะเป็นสัตว์เลี้ยงที่แสนดีของน้องลิลลี่ นายก็เห็นไม่ใช่หรือ” ลูซี่เถียง
“เธอเคยด่าหมาอื่นๆ ไว้ยังไงบ้างล่ะ ว่าสกปรกบ้างล่ะ วิ่งเล่นไร้สาระบ้างล่ะ ว่า…”

“พอแล้วๆ ไม่ต้องพูดแล้ว ชั้นขอโทษก็ได้…แต่นายจะมาโทษชั้นฝ่ายเดียวไม่ได้นะ ก็ชั้นถูกเลี้ยงให้โตมาอย่างตุ๊กตาหมานี่นา”
“ไม่ยกโทษให้…” แม็กกี้ทำเสียงเข้มทำเอาลูซี่หน้าเสีย แต่แล้วเธอก็ยิ้มออกมาได้เมื่อแม็กกี้พูดต่อว่า
“…จนกว่าเธอจะเรียนรู้วิธีการเป็นหมาจริงๆ จากฉันก่อน”

ตีพิมพ์ครั้งแรกใน นิตยสารแม่และเด็ก
ฉบับ 373 มีนาคม 2546
 

2 ตอบกลับที่ ลูซี่ผู้เย่อหยิ่ง

  1. mic พูดว่า:

    เอาหมาจูไปเล่นด้วยสิ
    ขึ้เล่นมากมาย

  2. Aéy พูดว่า:

    คนรักแมวเขียนเรื่องหมาๆ คริกๆ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: