บนรถเมล์ (7) : ผ่านตา ทว่า…ไม่เห็น

แค่ฝนหยดแหมะๆ รถก็ติดได้ทันตา
ก่อนหน้านี้ไม่กี่นาทีรถรายังคงเคลื่อนผ่านหน้าไปเรื่อยๆ แม้ไม่เร็วแต่ก็ยังดี…เรียกว่าดีแล้วสำหรับเวลาเกือบทุ่มของวันศุกร์เช่นนี้
แต่พอฝนเริ่มตกเท่านั้นแหละรถที่เคลื่อนอยู่เมื่อครู่หยุดชะงักทันใด

40 นาที คือเวลาที่ฉันยืนหลบฝนรอรถอยู่ที่บันไดสถานีรถไฟฟ้า รถเมล์สายที่ต้องการคันแรกเคลื่อนเข้าป้าย ฉันสองจิตสองใจ จะขึ้นดีมั้ย ถ้าไม่ไปจะรออีกนานแค่ไหน นั่นคาดเดาไม่ได้เลย กวาดตามอง ไม่แน่นเท่าไหร่ เอาล่ะไปก็ไป

ที่หมายของฉันอยู่เกือบสุดสาย ฉันจึงยึดฐานที่มั่นด้านท้ายรถเพื่อจะได้ไม่ต้องคอยหลบคนขึ้น-ลง

เรื่องที่นั่ง-ที่ยืนบนรถเมล์นี้ ถ้าเป็นตอนเช้า ที่นั่งที่มีเด็กนักเรียนนั่ง จะมีคนไปรุมจับจองที่ยืนบริเวณนั้นมากเป็นพิเศษ เพื่อว่าทันที่ที่เด็กลุกลงจากรถ เขาหรือเธอที่ยืนใกล้ที่สุดจะได้ครอบครองที่นั่งต่อได้ทันท่วงที
พฤติกรรมคนขึ้นรถเมล์เป็นเช่นนี้ !

ยืนไปได้ระยะหนึ่งฉันก็เริ่มรู้สึกว่าคนที่ยืนด้านหลังช่างอยู่ไม่สุขเอาซะเลย ก้มๆ เงยๆ เหลียวซ้ายแลขวาอยู่นั่น ทำให้ฉันนึกถึงคนที่ได้ที่นั่งบนรถเมล์ประเภทหนึ่ง นั่นคือพวกที่ชอบให้ความหวังกับคนยืนใกล้ๆ พวกนี้จะทำท่าเหมือนจะลงแทบทุกป้าย
ใช่, เหลียวซ้ายแลขวาตลอดเวลาอย่างคนที่ยืนด้านหลังฉันตอนนี้นั่นแหละ

ฉันหันหลังไปมองจึงพบว่าคนที่ยืนเกาะราวรถด้านหลังฉันเป็นชายชรา อายุเท่าไหร่นั้นยากจะบอก แต่ที่แน่ๆ แก่กว่าแม่ฉันแน่นอน
แน่ล่ะ ฝนตกรถติดขนาดนี้ จะถึงที่หมายเมื่อไหร่ไม่รู้ ไม่เป็นลมล้มตึงตรงหน้าก็ยากที่จะมีใครเสียสละที่นั่งให้ แม้คนที่ยืนตรงหน้าจะชราราวปู่ตา หรือท้องแก่ใกล้คลอดก็ตาม

หลายปีก่อนฉันมีเกณฑ์ในการลุกให้คนแก่นั่งโดยดูว่า ถ้าเขาหรือเธอคนนั้นมีอายุรุ่นราวคราวแม่ฉันล่ะก็ฉันจะลุกให้ แต่ตอนนี้รุ่นน้องๆ แม่ก็ถือว่าผ่านเกณฑ์แล้วล่ะ ทำไมน่ะหรือ ก็เริ่มหาคนวัยแม่ฉันขึ้นรถเมล์ไม่ได้แล้วน่ะสิ เอ๊ย..ไม่ๆๆ เหตุผลที่ฉันยินดีสละที่นั่งให้นั้นเพราะฉันคงทนไม่ได้หรอกถ้าภาพคนที่ยืนโหนรถอยู่นั้นเป็นแม่ฉันเอง…คุณลุงคนนี้ดูจะแก่กว่าแม่ฉันหลายปี

เห็นใจแต่ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ปลงอนิจจัง แล้วตั้งหน้าตั้งตาฟัง MP3 ที่เสียบอยู่คาหู

นาน…กว่ารถจะเคลื่อนผ่านสะพานสาทร
คุณลุงสะกิดถามฉันว่าถึงไหนแล้ว
ผ่านไปไม่กี่ป้ายคุณลุงถามฉันอีก ฉันถามคุณลุงว่าจะลงป้ายไหน
“ดาวคะนอง”
นั่นคือที่หมายของคุณลุง
“เดี๋ยวถึงแล้วหนูบอกนะคะ”

ตลาดสำเหร่
คุณลุงทำท่าจะลง ฉันรีบห้าม “ยังไม่ถึงค่ะ อีกหลายป้าย”
ท่าทางคุณลุงดูเป็นกังวลคล้ายกลัวจะพลาดเป้าหมาย
“จะไปต่อรถหรือเปล่าคะ?” ฉันเป็นฝ่ายถามบ้าง
“เปล่าๆ ผมจะลงตรงนั้นแหละ” ความกังวลยังฉายอยู่ในแววตา คุณลุงถามฉันอีกว่า
“แล้วตรงนี้นี่มันถนนอะไร?”

ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมาจนกับคำถามง่ายๆ แบบนี้
ถนนอะไร ถนนอะไร ฉันพยายามนึก
ตากสิน กรุงธน สุขสวัสดิ์ ไม่ใช่สุขสวัสดิ์…แล้วนี่มันถนนตากสินหรือกรุงธนล่ะ
ฉันจำเส้นทางได้ชนิดป้ายต่อป้ายแต่กลับจำไม่ได้ว่าที่ที่ยืนอยู่ตรงนี้ชื่อถนนอะไร
ฉันเลี่ยง ตอบไม่ตรงคำถาม
“อีก 3 ป้ายก็ถึงแล้วล่ะค่ะ”
“อ้อๆ แต่ผมอยากรู้ว่าตรงนี้ถนนอะไรน่ะ”
“เดี๋ยวหนูบอกคุณลุงลงถูกป้ายแน่ๆ” ฉันยิ้มให้คุณลุง เลี่ยงที่จะตอบ กลบเกลื่อนความไม่รู้ของคนเอง

และแล้วก็ถึงจุดหมายปลายทางของคุณลุง ทิ้งคำถามที่ว่า นี่ถนนอะไรให้ฉันคิด
ถนนอะไร ถนนอะไร
เกิดอะไรขึ้นกับความจำของฉัน หรือนั่นคือความไม่ใส่ใจ
เพราะนอกจากจะตอบไม่ได้ว่าที่ตรงนี้อยู่บนถนนสายอะไร เมื่อฉันถามตัวเองว่า ซอยที่ฉันเดินเข้าออกตลอด 4 ปีของการเรียนในมหาวิทยาลัย คือเพชรบุรีซอยที่เท่าไหร่ ฉันตอบไม่ได้
เอาใหม่ นั่นอาจจะนานไป ซอยทางลัดที่เดินไปที่ทำงานเก่าล่ะ สีลมซอยที่เท่าไหร่
“……..” ไม่มีตัวเลขใดผุดขึ้นมา

และแล้วก็ถึงจุดหมายปลายทางของฉัน
ฉันตัดสินใจทำ สิ่งที่ไม่เคยทำ นั่นคือ เงยหน้าขึ้นไปมองป้ายหน้าปากซอยบ้านตัวเอง

พระรามที่ ๒ ซอย 43

ข้อความสั้นๆ นั้นทำฉันงง
ใช่แล้ว เลขถนน เลขซอย ถูกต้องตามบัตรประชาชนของฉันเลยล่ะ แต่ตรงส่วนของถนนเป็นเลขไทย เลขซอยเป็นเลข อารบิค

ตัวเลข 2 สัญชาติบนแผ่นป้ายเดียวกัน !!!
ทำไม ทำไมถึงเป็นแบบนั้น
แล้วทำไมฉันเพิ่งรู้ ในเมื่อมันเป็นแบบนั้นมานานแล้ว

7 สิงหาคม 2550

3 ตอบกลับที่ บนรถเมล์ (7) : ผ่านตา ทว่า…ไม่เห็น

  1. ขำ ๆๆๆๆๆ ..
    ขำอะไรไม่รู้

    บางทีเนอะ ชนา
    คนเราก็มักหลงลืมอะไรที่เราคุ้นเคย ที่ใกล้ตัว
    เราเห็นแต่เราไม่ได้มอง

    เหมือนบางทีความสุขที่อยู่ใกล้ๆตัวเรา แต่เรากลับไปมองแต่ความทุกข์
    เกี่ยวกันไหมนี่

    ว่าแต่นึกออกหรือยังว่า ถนนอะไร

    นั่งรถนาน รถติดก็ทำให้มีอะไรดีดีมาเขียนได้เหมือนกันเนอะชนา ..

  2. chanakith พูดว่า:

    555 ไปดูมาแล้วค่า ถนนนั้นชื่อ ถนนสมเด็จพระเจ้าตากสิน แล้วพอเลยป้ายที่คุณลุงลง แค่ป้ายเดียว ก็เปลี่ยนเป็นถนนสุขสวัสดิ์
    รอคุณลุงมาถามใหม่ คราวนี้ตอบได้แน่ๆ🙂🙂

  3. mic พูดว่า:

    แล้วคุณลุงจะมาถามใหม่มั้ยเนี่ย

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: