ลูกหมีขี้เบื่อ

หมีน้อยตัวหนึ่งอาศัยอยู่ในป่า มันเป็นหมีที่ขี้เบื่อมากๆ เลยทีเดียว หมีน้อยเบื่อทุกอย่างรอบๆ ตัว แม้กระทั่งของเล่นที่พ่อเพิ่งต่อให้

“รถอะไรกัน ไม่เห็นดีเลยแล่นได้นิดเดียวก็หยุดแล้ว เบื่อจริงๆ ไม่เอาล่ะ ฉันไม่เล่นแล้ว” หมีน้อยบ่น
“เล่นของเล่นนี่ไม่สนุกเลย ทำอะไรดีน้า เอ…เลี้ยงปลาท่าจะดี ฉันชอบปลาสวยๆ ชอบดูมันว่ายน้ำ” พอเจ้าหมีน้อยบอกว่าอยากเลี้ยงปลา พ่อหมีใจดีก็รีบไปจับปลามาใส่ในอ่างให้ลูกหมีเลี้ยง
“สวยดีจริงๆ ฮะ ผมชอบ ขอบคุณครับพ่อ”
“แบบนี้ลูกคงไม่เบื่อแล้วสินะ”
“แน่นอนครับ ปลาสวยออกอย่างนี้ ผมไม่เบื่อง่ายๆ หรอก” ลูกหมียืนยันหนักแน่น

แต่เพียงไม่กี่วันมันก็เริ่มเบื่อซะแล้ว
“โอ๊ย…ปลาอะไรกันเนี่ยน่าเบื่อจริงๆ เลี้ยงปลาไม่เห็นสนุกเลย ต้องคอบเปลี่ยนน้ำ ต้องคอยให้อาหาร ไม่เอาแล้ว ไม่เลี้ยงแล้ว เบื่อๆๆ”
ว่าแล้วเจ้าหมีน้อยก็เอาปลาไปปล่อยลงน้ำ
“ฉันไม่เลี้ยงปลาแล้ว ยุ่งยากอย่างนี้ เปลี่ยนไปเก็บสะสมเปลือกหอยดีกว่า”
หมีน้อยคิดจะเก็บสะสมเปลือกหอย แต่เก็บไปได้ไม่กี่อันมันก็เบื่อขึ้นมาอีก
“โอ๊ย…เบื่อ…ไม่เอาแล้ว ทำไมเปลือกหอยสวยๆ มันหายากอย่างนี้นะ”
หมีน้อยโยนเปลือกหอยทิ้งแล้วกลับบ้าน

เมื่อมันกลับถึงบ้านก็ได้เวลาอาหารเย็น
“อะไรกัน น้ำผึ้งอีกแล้ว เบื่อจริงเชียว ไม่เอาล่ะ ผมไม่กินหรอก”
“กินซะหน่อยสิลูก เดี๋ยวตอนกลางคืนจะหิวนะ” แม่หมีเป็นห่วงกลัวลูกจะหิว แต่หมีน้อยกลับไม่สนใจ
“ไม่เอาล่ะ ผมเบื่อ ไปนอนดีกว่า”
ว่าแล้วเจ้าลูกหมีขี้เบื่อก็หนีเข้าห้องนอนไปโดยไม่ยอมกินอาหารเย็น
ก่อนเข้านอนมันก็ยังบ่นเบื่อ
“ดูซิเนี่ย ทำไมตียงฉันมันเก่าอย่างนี้ เมื่อไหร่ฉันจะมีเตียงใหม่นะ ฉันเบื่อเต็มทนแล้วที่จะต้องมานอนบนที่นอนเก่าๆ อย่างนี้ทุกวัน” เจ้าหมีน้อยบ่นแล้วก็นอนหลับไป

พอตื่นขึ้นมาตอนเช้า ยังไม่ทันที่จะลุกขึ้นจากเตียงหมีน้อยก็เริ่มนึกเบื่ออีกแล้ว
“ทำไมบ้านเรามันคับแคบอย่างนี้นะ ทั้งแคบทั้งเก่า ฉันชักเบื่อบ้านนี้แล้วสิ”
“หมีน้อยตื่นแล้วหรอจ๊ะ มากินข้าวได้แล้วลูก” แม่หมีร้องเรียก
“แล้วพ่อไปไหนล่ะฮะ?”
“อ๋อ…พ่อออกไปเก็บน้ำผึ้งตั้งแต่เช้าแล้วล่ะจ้ะ เดี๋ยวกินข้าวเสร็จแล้วลูกตามออกไปช่วยพ่อเขานะ”

“เก็บน้ำผึ้งอะไรกันน่าเบื่อจริง” เจ้าหมีน้อยคิด
“นี่ถ้าเราไปอยู่บ้านอื่น คงไม่ต้องออกไปเก็บน้ำผึ้งทุกวันอย่างนี้หรอก โอ๊ย…เบื่อ…เบื่อ…เบื่อบ้านนี้จริงๆ เลย ดีล่ะเราจะหนีไปอยู่ที่อื่น”
ลูกหมีวางแผนที่จะหนีออกจากบ้าน พอกินข้าวเสร็จ มันจึงบอกแม่ว่า
“แม่ฮะ ผมออกไปช่วยพ่อเก็บน้ำผึ้งนะฮะ” เจ้าหมีน้อยทำทีว่าจะออกไปช่วยพ่อทำงาน

มันเดินออกจากบ้านไป พอถึงต้นไม้ต้นหนึ่ง หมีน้อยมองขึ้นไปเห็นลูกนกกำลังร้องเพลงอย่างมีความสุข มันคิดว่า
“ถ้าเราอยู่ที่นี่คงไม่เบื่อแน่ เราจะได้ร้องเพลงและเต้นรำทั้งวันเลย” คิดได้ดังนั้นมันจึงพูดกับลูกนกว่า
“นกจ๋า…ขอฉันขึ้นไปอยู่บนต้นไม้กับเธอได้มั้ยจ๊ะ”
ลูกนกได้ยินลูกหมีก็ร้องคอบ
“มาสิขึ้นมาอยู่กับฉัน บนต้นไม้นี่อากาศดีจริงๆ นะ”

หมีน้อยรีบปีนขึ้นไปบนต้นไม้ “อากาศดีจริงๆ ด้วย ฉันชอบที่นี่แล้วสิ”
แต่อยู่บนต้นไม้ได้ไม่นาน หมีน้อยก็รู้สึกเมื่อย…และหล่นตุ้บลงมา
“อืมม์…บ้านของนกนี่ไม่ดีเลยไม่ปลอดภัยสักนิด อูย…ดูสิเนี่ยฉันเจ็บไปทั้งตัวเลย”
หมีน้อยเหลือบไปเห็นว่า ใกล้ๆ กับโคนต้นไม้ที่มันตกลงมานั้นมีสระน้ำเล็กๆ อยู่
“เอ…ถ้าเราอยู่ในน้ำก็ไม่ต้องตกลงมาเจ็บตัวสินะ” เมื่อปลาเห็นหมีน้อยก็ชวน
“ลงมาอยู่ในน้ำกับฉันมั้ย อยู่ในนี้เย็นสบายมากเลยล่ะ”
“ท่าจะดีแฮะ” หมีน้อยตอบตกลงแล้วรีบกระโจนลงน้ำ แต่เอ๊ะ…เวลาอยู่ในน้ำนี่อึดอัดจัง ไม่เห็นสบายอย่างที่ปลาบอกเลย
“โอ๊ย…ช่วยด้วย ฉันหายใจไม่ออก”
เจ้าหมีตะเกียกตะกายขึ้นฝั่งนั่งหนาวสั่น
“โอ๊ยหนาว…หนาวจังเลย”
แม่กระต่ายได้ยินเสียงหมีน้อยก็รีบออกมาดูแล้วร้องเรียก
“เข้ามาอยู่ในบ้านฉันสิ ในนี้น่ะอบอุ่นที่สุดเลย”
หมีน้อยหันไปตามเสียงเรียกแล้วรีบวิ่งไปหาแม่กระต่าย แต่พอไปถึงมันก็ต้องผิดหวัง เพราะบ้านของกระต่ายเล็กนิดเดียว แค่หมีน้อยเอามือแหย่เข้าไปบ้านของกระต่ายก็แทบจะพังแล้ว

หมีน้อยต้องทนหนาวต่อไป ตอนนี้มันเริ่มหิวแล้วด้วยสิ มันคิดถึงน้ำผึ้งที่แม่เตรียมไว้ให้เมื่อวาน
“ทำไมนะ…ทำไมฉันถึงอยากกินน้ำผึ้ง ทั้งๆ ที่เมื่อวานฉันรู้สึกว่ามันน่าเบื่อเหลือเกิน”
เจ้าหมีน้อยเดินต่อไปเรื่อยๆ ก็พบกับถ้ำแห่งหนึ่ง
“มีใครอยู่บ้างครับ” หมีน้อยตะโกนเรียก “มีใครอยู่มั้ย ผมขอเข้าไปพักหน่อยนะครับ”
เจ้าหมีน้อยไม่รู้เลยว่า ถ้ำนี้เป็นถ้ำของเสือ แล้วมันก็ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเสือนั้นดุร้ายเพียงใด เสือเห็นหมีน้อยเดินมาก็นึกดีใจ คิดว่า “โอ…วันนี้เราไม่ต้องออกไปหาอาหารก็มีเหยื่อมาหาถึงบ้าน” ว่าแล้วเสือเจ้าเล่ห์ก็ตะโกนตอบ
“ว่าไงเจ้าหมีน้อย ไปเล่นซนที่ไหนมาถึงได้เปียกอย่างนี้ คงหนาวมากสินะ มา…เข้ามาในบ้านฉันสิ ในนี้ทั้งอบอุ่นทั้งปลอดภัย นี่มานั่งผิงไฟให้หายหนาวสิ โชคดีที่วันนี้ฉันไม่ได้ออกไปไหน เพราะเท้าของฉันมันเจ็บ ไม่อย่างนั้นเจ้าคงแย่แน่”
“ขอบคุณครับ คุณลุงเสือใจดีจัง” หมีน้อยหลงเชื่อว่าเสือใจดีจริงๆ
“ดูท่าเจ้าจะหิวนะ นี่ฉันมีน้ำผึ้งแสนหวานอยู่ มาใกล้ๆ นี่สิ ฉันจะแบ่งให้กิน”
เสือเจ้าเล่ห์เทน้ำผี้งใส่ชามแล้วยื่นให้หมีน้อย แต่พอหมีน้อยยื่นมือออกไปรับเจ้าเสือร้ายก็ผลักหมีน้อยล้มลง เตรียมจะตะครุบเป็นอาหาร หมีน้อยตกใจรีบวิ่งหนี เจ้าเสือร้ายวิ่งไล่ตาม
“ช่วยด้วยครับ ช่วยด้วย พ่อครับช่วยผมด้วย” หมีน้อยกลัวมากร้องให้พ่อช่วย หมีน้อยวิ่งขึ้นไปบนภูเขาเจ้าเสือร้ายก็ไล่ตาม แต่เพราะเท้าของมันเจ็บจึงตามไม่ทัน

หมีน้อยกลัวมาก ทั้งเหนื่อย ทั้งหิว มันเริ่มคิดถึงบ้าน
“นี่ถ้าตอนนี้เราอยู่ที่บ้าน…อยู่กับพ่อ แล้วก็แม่ คงจะได้กินอาหารเย็นที่แสนอร่อย มีน้ำผึ้งหวานๆ ได้นั่งหน้าเตาผิงอุ่นๆ ไม่ต้องมาทนหนาวอย่างนี้ แล้วเตียงของฉัน ถึงจะเก่าแต่ก็นุ่มสบาย โธ่…เราไม่น่าออกจากบ้านมาเลย”
หมีน้อยคิดถึงบ้าน อยากกลับแต่ก็กลับไม่ถูกมันกลัวมากจนร้องไห้ออกมา
“นี่ฉันจะได้กลับบ้านมั้ย ฮือ…ฮือ…แม่จ๋า ผมกลัว”

ทางบ้านของหมีน้อย พ่อแม่ของมันกำลังเป็นห่วงเจ้าลูกหมีที่หายไปทั้งวัน แม่หมีทั้งคิดถึงทั้งเป็นห่วงลูก
“พ่อจ๊ะ ลูกเราจะเป็นอะไรมั้ย ลูกไม่เคยหายไปทั้งวันแบบนี้เลยนะ ฉันกลัว…กลัวว่าหมีน้อยจะตกอยู่ในอันตราย พ่อจ๊ะ ลูกเราจะถูกสัตว์อื่นรังแกหรือเปล่า แล้วถ้าลูกเจอเสือ โธ่…ลูกหมีน้อย…”
“อย่าร้องไห้ไปเลย ลูกเราไม่เป็นอะไรหรอก ใจเย็นๆ นะ ฉันจะออกไปตามหาลูกเอง เธอเตรียมอาหารอร่อยๆ ไว้รอลูกนะ”

พ่อหมีออกตามหาลูก
“หมีน้อย หมีน้อยลูกอยู่ไหน”
เสียงพ่อหมีตะโกนเรียก
“พ่อครับพ่อ ผมอยู่ทางนี้ ช่วยผมด้วย ผมกลัว”
พ่อหมีกอดลูกไว้ปลอบให้หายกลัว
“ไม่ต้องกลัวนะ พ่ออยู่นี่แล้ว ลูกหายไปทั้งวัน พ่อกับแม่เป็นห่วงมากรู้มั้ย” พ่อหมีพาหมีน้อยกลับบ้าน แล้วสอนว่า
“จำไว้นะลูก ไม่มีที่ไหนหรอกที่จะอบอุ่นแล้วก็ปลอดภัยเท่าบ้านของเรา”

“จริงครับพ่อ ถึงบ้านเราจะเก่า แต่ก็อบอุ่น ปลอดภัย ต่อไปนี้ผมจะไม่เบื่อบ้านเรา ไม่เอาน้ำผึ้งไปทิ้ง ผมจะไม่เป็นหมีขี้เบื่ออีกแล้วฮะ”
………………………………………………

ตีพิมพ์ครั้งแรกใน นิตยสารแม่และเด็ก
ฉบับ 339 พฤษภาคม 2543

2 ตอบกลับที่ ลูกหมีขี้เบื่อ

  1. สายน้ำพระจันทร์ พูดว่า:

    พอใจกับสิ่งที่มี ที่เป็น .. เนอะ

  2. chanakith พูดว่า:

    บางทีคนเรามองข้ามสิ่งที่อยู่ใกล้ตัวไป ไม่ค่อยเห็นค่า
    ทั้งๆ ที่สิ่งที่ตัวเองมีอยู่ เป็นอยู่ เหมาะ และดีอยู่แล้ว

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: