กระท่อมลึกลับของแม่มด

ณ หมู่บ้านแห่งหนึ่งที่อยู่ไกลแสนไกล ป้อม แป้ง และป้อน สามคนพี่น้องชวนกันออกมาเล่น
“เล่นอะไรกันดีนะ” ป้อมถามน้องๆ
“ไปเล่นซ่อนหากันในป่าดีกว่า” แป้งเสนอ

ทั้งสามตกลงเล่นซ่อนหากันโดยป้อมเป็นคนหาคนแรก
“หนึ่ง….สอง…สาม….” ป้อมปิดตาแล้วนับเสียงดัง
“สิบแปด…สิบเก้า…ยี่สิบ เอาหรือยัง จะไปหาแล้วนะ”
“เอาเลย…” สองเสียงเล็กๆ ตอบกลับมาจากคนละทิศ

ป้อมออกเดินหาน้องๆ ไม่นานก็เจอป้อนน้องคนเล็ก
“เจอแล้ว…อยู่นี่เอง ตามมาซะดีๆ เอ…แล้วนี่แป้งไปซ่อนที่ไหนนะ”
ทั้งสองเดินต่อไปเรื่อยๆ ไม่นานก็เจอแป้งยืนแอบอยู่หลังต้นไม้
“นี่แน่ะ จับได้แล้ว” ป้อมตะโกนด้วยความดีใจ ขณะที่แป้งสะดุ้งตกใจเพราะกำลังมองไปอีกทางจึงไม่ทันรู้ตัวเมื่อพี่ชายเข้ามาใกล้

“พี่ป้อมดูนั่นสิ ตรงนั้นมีกระท่อมตั้งอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมพวกเราไม่เคยเห็นเลย” เมื่อตั้งสติได้แป้งรีบชี้ให้ป้อมดูสิ่งที่ตนมองอยู่
“จริงด้วย บ้านใครกันนะ” ป้อมสงสัย
“ไม่รู้สิ แต่เมื่อกี้แป้งเห็นยายแก่คนหนึ่งเดินเข้าไปในนั้นด้วยแหละ”
“เข้าไปดูกันดีกว่า”
“ไม่เอา…ป้อนกลัว”
“ไม่ต้องกลัวหรอกเรามากันตั้งหลายคน”

แล้วเด็กทั้งสามก็เดินไปหยุดที่หน้ากระท่อมแห่งนั้น
“มีใครอยู่มั้ยครับ” ป้อมตะโกนเรียก
ทันใดนั้น หญิงชราในชุดสีดำท่าทางน่ากลัวก็เปิดประตูออกมา
เด็กทั้งสามตั้งท่าจะวิ่งหนี
แต่…

“เด็กๆ มาทำอะไรกันจ๊ะ” หญิงชราถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตร
“คุณยาย…เพิ่ง…เพิ่งย้าย…มาอยู่ที่นี่หรอคะ” แป้งรวบรวมความกล้าถามตะกุกตะกัก
“ใช่จ้ะ ยายย้ายบ้านไปเรื่อยๆ แหละ” หญิงชราตอบสีหน้าหมองเศร้า
“ทำไมต้องยายเรื่อยๆ ฮะ แล้วทำไมคุณยายดูลึกลับจัง”
“ช่างเถอะ เด็กๆ อย่างพวกหนูไม่เข้าใจหรอก มา…มากินขนมกันดีกว่า ยายทำขนมไว้เยอะเลย”

ทั้งสามกินขนมกันอย่างเอร็ดอร่อย เวลาผ่านไปจนเย็น หญิงชราจึงเตือนให้เด็กๆ กลับบ้าน
“ใกล้ค่ำแล้ว รีบกลับบ้านกันเถอะจ้ะ เดี๋ยวพ่อแม่จะเป็นห่วง”
“ขอบคุณมากนะคะสำหรับขนม”
เด็กทั้งสามกลับบ้านไปโดยไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมคุณยายชุดดำคนนี้จึงห้ามพวกเขาไปบอกใครว่าได้มาพบเธอที่นี่

วันต่อมาต้นกล้ามาหาป้อม แป้ง และป้อนแต่เช้า
“เกิดเรื่องใหญ่แล้ว รู้มั้ยเมื่อวานนี้มีเด็กหายไป ใครๆ เขาลือกันว่า เด็กคนนั้นถูกแม่มดใจร้ายจับตัวไป”
“แม่มดใจร้ายหรอ ไม่จริงหรอก แถวนี้มีแม่มดที่ไหนกัน” ป้อมแย้ง
“มีสิ มีคนบอกว่าเห็นยายแก่ชุดดำมาป้วนเปี้ยนแถวชายป่า” ต้นกล้าเล่าตามที่ได้ยินมา
“หรือว่าจะเป็นคุณยายคนนั้น!!!”
“ใครหรอป้อน?” ต้นกล้าสงสัย

พอฟังเรื่องที่สามพี่น้องเล่าจบต้นกล้าอุทานด้วยความตกใจ “ตายละ…พวกเธอเข้าไปในกระท่อมลึกลับนั่นหรอ มันต้องเป็นบ้านของแม่มดใจร้ายแน่เลย”
“ไม่จริง คุณยายไม่ใช่แม่มดใจร้ายหรอก คุณยายยังให้ขนมพวกเรากินกันเลย”
“ขนมที่กินแล้วฟันผุหมดปากล่ะสิ”
“ไม่ใช่สักหน่อย” แป้งเถียง “นั่นไม่ใช่กระท่อมของแม่มดใจร้ายหรอก ถ้าเธอไม่เชื่อ ฉันจะพาเธอไปดู แล้วเธอจะรู้ว่าคุณยายเป็นคนใจดี”
“แล้วถ้ายายแก่นั่นเป็นแม่มดจริงๆ ล่ะ พวกเราไม่โดนจับหรอ ฉันไม่ไปหรอก”
“เธอไม่กล้าล่ะสิ”
“ใครว่า ไปสิไป ฉันไม่กลัวหรอก”

แล้วพวกเด็กๆ ก็พากันไปที่กระท่อมลึกลับของหญิงชรา
“สวัสดีค่ะคุณยาย คุณยายอยู่มั้ยคะ”
“สวัสดีครับ…คุณยายครับ” เด็กๆ ร้องเรียกแค่ไม่มีเสียงตอบ ป้อมจึงผลักประตูเข้าไป

“นั่นไง เด็กที่หายไปเมื่อวาน” ต้นกล้าตะโกนขึ้น “เห็นมั้ยนี่เป็นกระท่อมของแม่มด ยายแม่มดใจร้ายจับเด็กมาขังไว้จริงๆ ด้วย พวกเรารีบหนีกันเถอะ”
ต้นกล้ากลัวมากรีบวิ่งออกจากกระท่อม แต่แล้วก็ชนกับร่างของยายแม่มดที่กำลังเดินเข้ามาพอดี
“ช่วยด้วย!!!” ต้นกล้าร้องลั่น
“เด็กๆ กลัวอะไรกันหรอจ๊ะ” หญิงชราถาม
“ก็…ก็…ก็คุณยายเป็นแม่มดใจร้ายที่ชอบจับเด็กไปไม่ใช่หรอฮะ…นั่นไงเด็กที่ถูกจับมา” ต้นกล้าชี้ไปทางเด็กหญิงเล็กๆ ที่เขาเข้ามาพบในกระท่อมนี้

“ไม่จริง คุณยายไม่ใช่แม่มดใจร้ายสักหน่อย คุณยายช่วยฉันไว้ต่างหาก”
“อ้าว…เธอไม่ได้ถูกจับมาขังหรอกหรอ”
“ไม่ใช่ ฉันหลงทางน่ะ ตอนนั้นฉันกลัวมาก คุณยายไปเจอฉัน ก็ช่วยปลอบ แล้วก็พามาพักที่นี่”

พวกเด็กๆ ได้ฟังก็หายกลัว
“ถ้าคุณยายไม่ใช่แม่มดใจร้าย แล้วทำไมต้องทำตัวลึกลับด้วย” ต้นกล้าถาม
“ยายไม่ใช่คนใจร้าย ยายรักเด็ก แต่เพราะยายเป็นแม่มดจึงถูกคนขับไล่ และถูกกล่าวหาว่าจับเด็กมาขังอยู่เสมอ ทำให้ยายต้องย้ายบ้านบ่อยๆ และต้องอยู่อย่างหลบๆ ซ่อนๆ เพราะอย่างนี้แหละ เมื่อวานยายถึงได้บอกพวกหนูๆ ว่าอย่าไปบอกใครว่าพบยายที่นี่”

“พวกเราจะไปบอกทุกคนเองว่า ถึงยายจะเป็นแม่มดก็เป็นแม่มดใจดี รักเด็ก แล้วก็ไม่เคยทำร้ายใครด้วย”
“มันยากนะหนู พวกผู้ใหญ่น่ะมักจะตัดสินคนจากภายนอก บางคนมีจิตใจโหดเหี้ยมแต่มีหน้าตาฐานะดีก็มีคนเคารพยกย่องไปทั่ว ยายอยู่คนเดียวจนชินแล้วล่ะพวกหนูรีบกลับบ้านเถอะ ป่านนี้พ่อแม่ตามหากันวุ่นแล้วมั้ง” ยายแม่มดพูดอย่างท้อแท้

พวกเด็กๆ สงสารคุณยายแม่มดที่ถูกเข้าใจผิดมาตลอด จึงพยายามอธิบายให้ทุกคนเข้าใจว่า แม่มดนั้นไม่ได้ใจร้ายไปหมดทุกคน พวกผู้ใหญ่เห็นว่าเด็กๆ กลับมาอย่างปลอดภัย ไม่ได้ถูกแม่มดทำร้าย จึงเชื่อว่าหญิงชรานั้นไม่ใช่แม่มดใจร้ายดังคำร่ำลือ

นับแต่นั้นมา ยายแม่มดก็ไม่ต้องอยู่ย่างหลบๆ ซ่อนๆ อีกต่อไป

………………………………….
ตีพิมพ์ครั้งแรกใน นิตยสารแม่และเด็ก
ฉบับ 342 สิงหาคม  2543

2 ตอบกลับที่ กระท่อมลึกลับของแม่มด

  1. สายน้ำพระจันทร์ พูดว่า:

    บางทีคนเราเชื่อในสิ่งที่เห็น
    และบางครั้งไม่เห็นในสิ่งที่เป็น

  2. น้ำพี้ พูดว่า:

    บางครั้งภาพลักษณ์ ก็ปิดกั้นทำลาย มิให้เห็นความจริงที่อยู่ภายใน

    เพราะคนมักตัดสินกันแค่นั้น..

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: