การเดินทางของหยดน้ำ

วันนี้เป็นวันพิเศษของบรรดาหยดน้ำในลำธารบนภูเขาสูง…วันที่พวกมันจะได้ไปสู่ท้องฟ้ากว้างไกล….
“นายไม่ไปไม่ได้หรอ…” ต้นไม้ใหญ่ริมลำธารพูดกับน้ำ
“เราไปไม่นานหรอก เดี๋ยวก็กลับมา”
“ฉันคงคิดถึงนายมาก…น่าอิจฉาจังที่นายจะได้ออกเดินทาง ไม่เหมือนกับฉัน…” ต้นไม้รู้สึกเศร้าที่ตัวเองไม่สามารถเคลื่อนที่ไปไหนได้
“แต่นายก็ตัวสูงนะมากนะ สูงขนาดที่มองเห็นสิ่งต่างๆ ได้ไกลกว่าใครๆ” น้ำในลำธารปลอบใจต้นไม้ “แล้วเราจะกลับมาเล่าเรื่องสนุกๆ ให้ฟัง…เรายังไม่เคยขึ้นไปบนนั้น แต่คิดว่ามันคงดี พวกมนุษย์ถึงได้บอกว่าข้างบนนั้นน่ะเป็นสวรรค์”

วันที่อากาศร้อนจัด แสงแดดร้อนระอุจะทำให้น้ำระเหยกลายเป็นไอ น้ำในลำธารน้ำรอคอยวันนี้มานาน วันที่มันจะได้ไปรวมตัวกับน้ำจากที่ต่างๆ บนท้องฟ้า วันที่น้ำจะได้กลายเป็นปุยเมฆ!

แสงแดดจัดจ้าขึ้น น้ำในลำธารค่อยๆ ระเหยเป็นไอ มันรู้สึกว่าตัวของมันกำลังแยกออกจากกัน น้ำกลัวจนต้องหลับตาปี๋ และเมื่อมันค่อยๆ ลืมตาขึ้นก็พบว่าตัวเองกลายเป็นละอองไอน้ำเล็กจิ๋วกระจายตัวอยู่ในอากาศ ไอน้ำเล็กจิ๋วพยายามขยับตัวเข้าหากันเพื่อรวมตัวอีกครั้ง แล้วตัวของมันที่เคยเป็นน้ำก็กลับกลายเป็นก้อนเมฆสีขาว

รอบๆ ตัวมันยังมีไอน้ำจากที่ต่างๆ มากมาย ต่างก็กำลังรวมตัวเป็นเมฆก้อนเล็กๆ เมฆแต่ละก้อนเข้ามาทักทายกัน ต่างก็เล่าถึงที่ที่ตนเองจากมา เมื่อเมฆมารวมตัวกันมากขึ้นก็กลายเป็นเมฆกลุ่มใหญ่

เมฆสีขาวติดตามเมฆกลุ่มใหญ่ล่องลอยไปตามที่ต่างๆ มันรู้สึกสนุกกับการเดินทาง ได้พบเห็นสิ่งแปลกใหม่มากมาย ทุกๆ ที่ที่มันไปจะมีเด็กๆ มาชี้ชวนกันดูเมฆขาว และจินตนาการไปต่างๆ นานา มันเองก็สนุกกับการเปลี่ยนแปลงรูปร่างให้เหมือนสิ่งต่างๆ เพื่อให้เด็กๆ ดู

แล้ววันหนึ่งเมฆสีขาวก็ได้ลอยมาพบกับเมฆอีกก้อนซึ่งไม่ขาวเหมือนตน
“สวัสดีจ้ะคุณเมฆสีดำ ทำไมตัวคุณถึงได้มีสีแบบนั้นล่ะจ๊ะ” เมฆสีขาวถามด้วยความสงสัย
“เมื่อก่อนฉันก็มีสีขาวเหมือนเธอนั่นแหละ แต่ตอนนี้ได้เวลาที่ฉันจะต้องกลับลงไปเป็นน้ำเหมือนเดิมแล้ว ฉันจึงกลายเป็นเมฆสีดำ หรือว่าเมฆฝนไงล่ะ”
“ว้า ไม่สนุกเลย เราเป็นเมฆลอยอยู่บนฟ้าตลอดไปไม่ได้หรอ?”
“ไม่ได้หรอก ถึงเวลาของฉันแล้ว เพื่อนๆ ต้นข้าวรอฉันอยู่น่ะ บ๊ายบาย”
แล้วไอน้ำที่เกาะตัวแน่นอยู่ในเมฆสีดำก็ค่อยๆ ขยับห่างออกจากกัน กลายเป็นหยดน้ำตกลงสู่พื้นดินหยดแล้วหยดเล่า เมฆขาวมองลงไปข้างล่างก็เห็นต้นข้าวโยกตัวยินดีกับการกลับมาของน้ำ มันคิดถึงต้นไม้ใหญ่ แต่ก็ยังรู้สึกสนุกกับการล่องลอยไปยังที่ต่างๆ
“รอก่อนนะ ไม้ใหญ่”

ต้นไม้ใหญ่เฝ้ารอการกลับมาของน้ำวันแล้ววันเล่า น้ำก็ยังไม่กลับมาสักที แถมน้ำที่เหลืออยู่ในลำธารก็ทยอยระเหยไปเรื่อยๆ จนลำธารแห้งขอด
ต้นไม้ใหญ่เหงามาก มันค่อยๆ เหี่ยวเฉาลง

เมฆสีขาวเริ่มรู้สึกว่าตัวของมันหนักขึ้นๆ จนลอยสูงอย่างเดิมไม่ได้แล้ว แถมสีของมันก็ไม่ขาวอย่างเดิม มันกลายเป็นเมฆสีดำไปแล้ว! แต่มันก็ยังพยายามลอยตัวให้สูง เพื่อที่จะไปยังที่ต่างๆ มันยังสนุกกับการท่องเที่ยวอยู่
“ไม่ เรายังไม่อยากกลับ” มันบอกกับตัวเอง ไอน้ำในก้อนเมฆพยายามจับตัวกันแน่นเพื่อที่จะได้ไม่ต้องตกลงไป
คราวนี้พอมันลอยไปถึงที่ไหนก็จะได้ยินเสียงผู้คนพูดว่า
“โน่นแน่ะ เมฆสีดำมาแล้ว อีกเดี๋ยวฝนจะตกล่ะ” แต่แล้วผู้คนก็ต้องแปลกใจ เพราะเจ้าเมฆดำไม่ยอมกลั่นฝนลงมาสักที
“โอ๊ย…อากาศร้อนมาตั้งหลายวันแล้ว ขอฝนให้ชื่นใจหน่อยเถอะคุณเมฆ” ชายคนหนึ่งร้องตะโกน แต่นอกจากไม่ยอมทำให้ฝนตกแล้ว เมฆดำกลับลอยหนีไปเสียดื้อๆ

เมฆดำล่องลอยไปจนวันหนึ่ง มันรู้สึกว่าตัวของมันหนักจนไม่สามารถลอยตัวสูงได้อีกแล้ว เมฆดำลอยอยู่นิ่งๆ เพื่อพักเอาแรง แต่เมื่อมองไปด้านล่างมันก็พบว่าตัวเองลอยอยู่เหนือภูเขาที่มันจากมา มันแปลกใจมากที่ลำธารที่มันเคยอยู่แห้งขอด และต้นไม้ใหญ่ที่เป็นเพื่อนกับมันก็ดูซึมเศร้า เมฆดำหวนคิดถึงสัญญาที่ให้ไว้กับต้นไม้ใหญ่เมื่อตอนที่มันยังเป็นน้ำในลำธาร

“ไม้ใหญ่…เรากลับมาแล้ว” เมฆร้องทัก
“ฉันคิดว่านายลืมฉันซะแล้ว” ไม้ใหญ่ส่งเสียงตอบ เสียงของมันแหบพร่า
“เราไม่ได้ลืมนายหรอกนะ เพียงแต่เที่ยวเพลินไปหน่อย” เมฆพูดอย่างอายๆ ที่ปล่อยให้เพื่อนรอเสียนาน
“เอาล่ะอีกเดี๋ยวเราจะกลับลงไปแล้ว” ว่าแล้วบรรดาไอน้ำในก้อนเมฆก็ค่อยๆ กระเถิบออกห่างจากกันแล้วก็ตกลงมาเป็นเม็ดฝน
เมื่อน้ำกลับลงสู่ลำธารไม้ใหญ่ก็ดูสดชื่นขึ้น น้ำเล่าเรื่องราวที่ไปพบในที่ต่างๆ ให้ไม้ใหญ่ฟัง พลางบ่นอุบว่า “จริงๆ แล้วเรายังไม่อยากกลับลงมาหรอก แต่เห็นนายเฉาลงๆ เลยรีบลงมา คิดถึงเราใช่มั้ยล่ะ”
“ใครว่าล่ะ ฉันเฉาเพราะแดดร้อนต่างหาก” ต้นไม้ใหญ่ตอบไปทั้งๆ ที่ความจริงมันเฉาเพราะขาดน้ำเพื่อนซี้นั่นแหละ ต้นไม้กับน้ำเป็นของคู่กันอยู่แล้ว
“เสียดายแฮะ รู้งี้ไปเที่ยวต่ออีกสักหน่อยดีกว่า” น้ำแกล้งแหย่เพื่อน
“ไปเลยไปนานๆ ไม่ต้องกลับมาเลย ฉันรอน้ำฝนจากเมฆก้อนอื่นก็ได้…” ไม้ใหญ่ชักงอน
“ล้อเล่นน่า เราชอบที่นี่ ชอบคุยกับนาย บนฟ้าน่ะไปเมื่อไหร่ก็ได้ ตราบใดที่เราเป็นน้ำ ก็สามารถระเหยเป็นไอ กลายเป็นเมฆ แล้วก็กลับมาเป็นน้ำได้อีกเรื่อยๆ แหละ”
“งั้นคราวหน้าอย่าให้ฉันรอนานแบบนี้อีกนะ”
“ได้ เราสัญญา”

แล้วทุกครั้งที่น้ำลอยสู่ท้องฟ้า มันก็จะรีบกลับลงมาเล่าเรื่องราวที่ได้พบในดินแดนต่างๆ ให้ไม้ใหญ่ฟัง แม้บางครั้งตัวมันจะหนักจนต้องหล่นลงเป็นฝนในที่อื่นก่อนที่จะถึงภูเขาบ้านเกิดของมัน แต่มันก็ยังพยายามกลับเป็นเมฆโดยเร็วที่สุด เพื่อที่จะลอยกลับมา มันกลัวว่าไม้ใหญ่จะเหงา.
..ใครจะไปทนเห็นเพื่อนเฉาตายได้ล่ะ จริงมั้ย?

27 มกราคม 2551

ตีพิมพ์ครั้งแรกใน นิตยสารสกุลไทย
ปีที่ 54 ฉบับที่ 2799 ประจำวันอังคารที่ 10 มิถุนายน 2551 

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: